Pleur op, ik ben toch rustig 

Wendy Louise, Mindfulness, maagzweer, blog
Zen Wen

Wicked Wendy, Eucalendy, Wellendy, Weks. Zomaar een greep uit mijn bijnamen. Ik kan er niets aan doen, ik kom nou eenmaal niet zo aardig over. Een norse uitdrukking? Vijandige houding? Of zijn het de pittige uitspraken?

Wat het ook is, men heeft moeite met me. Bij de douane op Schiphol word ik er ook altijd tussenuit gepikt. ‘Wij hebben een boevenkop Wen’, verklaarde Don Ron. Ook hij is altijd de Sjaak. ‘Wij stralen iets uit wat wantrouwen oproept bij mensen.’ Eerlijk gezegd kon het me nooit zoveel schelen. Er waren namelijk verdomd goede redenen waarom ik zo werd.

Te vaak werd ik in de maling genomen. Zogenaamde vriendinnen die misbruik van me maakten en leidinggevenden die spelletjes met me speelden. Om over de brigade lieftallige ex-vriendjes maar te zwijgen. Dus bouwde ik muurtjes. Muurtjes werden bergen, bergen werden wolkenkrabbers. Totdat ik me uiteindeljk veilig verschuilde achter mijn eigen ME cordon. Ik en mijn onbetrouwbare, zure hoofd voelden ons daar best ok.

Tot de maagzweer. Deze onaangekondigde vriend hield geen rekening met muren. Als Casper het sprookje, brak de maagzweer niet zo vriendelijk overal doorheen. Opeens deed ik een Mindfulness training. Ik moest mezelf openstellen, leven in het moment, genietmomenten beleven. Alleen door rust zou deze ongenode gast vertrekken. Pleur op! Ik ben toch rustig?

Maar rustig was ik al jaren niet meer. Nu beïnvloedde dat dus mijn gezondheid. Mensen die mij beter kennen slaan waarschijnlijk stijl achterover, maar de Mindfulness zweefteef kreeg daadwerkelijk voet aan de grond. Onder de douche concentreer ik me op het warme water in plaats van de tekst die ik vandaag nog moet schrijven. Raak ik in paniek omdat er iets fout is gegaan? Dan roep ik mezelf terug naar de basis en leg me neer bij het feit dat ik niets meer kan veranderen aan gedane zaken. De maagzweer vertrok, ik werd rustiger. Vriendelijker, geliefder. Ik kreeg nieuwe bijnamen als Zonnestraaltje en zelfs Verwendy.

Vanochtend vroeg liep ik over de Koemarkt naar de sportschool. Een oudere dame vroeg mij of ik haar wilde helpen bij het pinnen van geld. Nadat ik haar hielp, drukte ik haar op het hart in het vervolg geen hulp meer te vragen aan wildvreemden. ‘U kunt beter de bank inlopen om geld op te nemen.’ Ze kneep in mijn hand en zei: ‘Maar ik vraag het niet zomaar aan iemand hoor. Jij ziet er heel betrouwbaar uit.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s