Over vooroordelen en keiharde feiten

Wendy Louise, blog, vooroordelenOnlangs moest ik in Amersfoort zijn voor een cursus. Ik heb dus weer veel te veel openbaar vervoer naar mijn zin meegemaakt… Dat terzijde, zorgde het lange zitten in de trein wel voor openbaringen.

De terugreis vrijdagmiddag, trein van half 5, een bijna lege coupé. Ik ging zitten, pakte mijn Ipod en de Cosmo, klaar voor wat Wendy-time. Was ik maar direct begonnen met lezen, maar ik keek naast me…
De typische ‘vieze ouwe man’ zat aan de andere kant van het gangpad, compleet met beige/groene regenjas. Van die vieze vette, te lange haren die mij, geplakt op zijn voorhoofd, tegemoet glommen. Een bril met jampotglazen omringd door een dik, bruin montuur, waardoor hij me met zijn kralige muizenoogjes aankeek, maakte de look af. Net voordat ik wegkeek, zag ik dat hij één arm uit de mouw van zijn jas had gehaald en heel even dacht ik dat ik de jas ter hoogte van zijn mannelijkheid zag bewegen. Dat had ik weer, een viezerik die met zichzelf zat te spelen.
Terwijl ik me probeerde te concentreren op de ‘zwoele zomer horoscoop’ van de Cosmo en Bowie in mijn oor zachtjes mijn aandacht probeerde te trekken, bleef ik denken aan wat de smeerpijp op zo’n drie meter van mij vandaan uitvoerde.
De trein minderde vaart, we naderden het station van Hilversum en tot mijn opluchting zag ik dat de ‘trekvogel’ aanstalten maakte om uit te stappen. Tegen beter weten in, keek ik nog even zijn kant op. Ik voelde mijn wangen rood aanlopen, kreeg het ineens erg warm en kon ter plekke door de grond zakken van schaamte… de arme man HAD gewoonweg geen arm. Mijn fantasie had een loopje met me genomen. Wat ik had zien bewegen onder de jas weet ik niet, maar een ding was zeker, zijn arm was het niet. De man had zijn jas uitgetrokken, over zijn arm (zijn enige arm!) gehangen en liep nu naar de deur. Op de plek waar zijn rechterarm had gezeten, hobbelde nu een piepklein stompje mee op het ritme van zijn voetstappen.

Terwijl de trein verder reed, bedacht ik me hoe erg vooroordelen onze gedachtegang kunnen beïnvloeden. Want vooroordelen hebben we allemaal wel.
Als natural blonde met een bovengemiddeld IQ ben ik uiteraard erg geïnteresseerd in de term ‘dom blondje’. In Nederland zijn daar bijvoorbeeld Tatiana, Kim Holland en transgender Kelly die aan dit beeld voldoen. Maar hebben zij niet allemaal hun haren blond geverfd? Willen domme vrouwtjes misschien gewoon graag blond haar?

Inmiddels ben ik gearriveerd op het CS van Amsterdam en terwijl ik naar de bus richting Purmereutel loop, schiet me nog een aantal vooroordelen te binnen. Zo schijnen dikke mensen altijd reuzegezellig te zijn. Ik ken eigenlijk alleen maar vrouwen die lopen te zeuren dat ze te dik zijn. Of het gegeven dat alleenstaande vrouwen die katten hebben, ouwe vrijsters zijn. Kim en ik wonen samen met onze poes Sookie. Maar als iedere ouwe vrijster ons leven zou leiden, zouden het erg gelukkige vrijsters zijn, geloof mij.

Terwijl ik plaatsneem in de bus, besluit ik me niet meer te laten leiden door al die vooroordelen. Vanaf nu vorm ik mijn eigen mening.
We rijden richting IJ-tunnel en terwijl de bus afremt voor het stoplicht, zie ik een Surinaamse man een pishokje inlopen. Het is zo’n ouderwets smeedijzeren hokje waarin je, nadat je een paar passen naar binnen loopt, rustig privé kunt plassen. Ik kan alleen nog de voeten van de man zien en kijk toe hoe hij op de aangegeven plaats gaat staan en er niks gebeurt. Dan zie ik hem ineens een stap naar achteren doen, waarna er een geel straaltje verschijnt. Tja, sommige vooroordelen blijken gewoon keiharde feiten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s