Een paradijs vol inboorlingen

Wendy Louise, blog, LanzaroteBijna de voltallige jaren negentig bracht ik door in Spanje. Drie jaar woonde ik op Mallorca en vier jaar op Lanzarote. Playa Blanca, om precies te zijn. Ik herinner me de taxirit van het vliegveld naar Playa Blanca, als de dag van gisteren. Het was juli, hartje zomer en ik maakte direct kennis met Lanzarote op zijn zwartst. Wordt Nederland er zomers alleen maar mooier, groener en vrolijker op, op Lanzarote is het precies tegenovergesteld. Heel even keek ik nog achterom om te checken of ik in plaats vanuit een toestel van Transavia niet per ongeluk uit de Space Shuttle was gestapt…
En hoe zuidelijker we kwamen, des te erger werd het.

Wendy Louise, blog, LanzaroteMontañas de fuego’, bromde de taxichauffeur na een kwartier rijden. Terwijl ik me afvroeg of ik daar, door dat scheurtje in zijn homo sapiens pak, een stukje groene maanmannenhuid zag, volgde mijn blik zijn wijzende vinger. In de verte zag ik een paar kraters liggen, zwart en dreigend. Ik nam me direct voor een appartement aan zee te zoeken en een bootje te kopen. Als die vuurbergen onverhoopt weer zouden gaan vlammen, moest ik maken dat ik weg kwam!
Naarmate de maanden verstreken, viel ik echter van de ene verbazing in de andere. Lanzarote bleek niet te vergelijken met Mallorca. Het klimaat was heerlijk, eeuwige lente en als het in de winter wat meer regende veranderde de zwarte massa in schitterende oranje/roodgekleurde bergen. De volle maan had ik nog nooit zo mooi gezien en de zwarte stranden waren van dichtbij helemaal niet vies. Het was een paradijsje, beetje bij beetje werd ik verliefd op Lanzarote.

Zo ook af en toe op een Lanzaroteño… Maar die bleken uiteindelijk tóch meer weg te hebben van maanmannetjes. Vergeleken met het mannelijk schoon in good-old Holanda kwamen ze in ieder geval van een andere planeet.
Met de dichtstbijzijnde universiteit twee eilanden verderop, sprak het voor zich dat de heren niet al te ontwikkeld waren. Tijdens een potje kaarten, nam men uitgebreid de tijd om punten te tellen… met een vingertje alle hartjes en klavertjes stuk voor stuk aanwijzen, un dos tres… Toen we er ook nog eens achter kwamen dat van bijna iedereen op het eiland zijn zusje eigenlijk ook zijn tante was en dat tante op haar beurt tevens luisterde naar de benaming oma, werd de bijnaam ‘inboorling’ snel een feit.
Wendy Louise, blog, LanzaroteKim heeft het een aantal jaar volgehouden met een inboorling. Ze durfde het zelfs aan hem mee te nemen naar Nederland. Hij was het eiland nog nooit af geweest en ging compleet uit zijn dak. Zag hij een eendje in de sloot, begon hij spontaan te kwaken en elke koe die hij zag werd getrakteerd op een 10 minuten durende ‘Ay ay qué vaca mas bonita’ serenade. Na een bezoekje aan Febo, stond de rest van de vakantie de frikadel op het menu… voor het ontbijt! Kokhalzend stond ma in de schuur iedere ochtend frikken te frituren voor haar schoon-inboorling.
Terug in ons paradijsje ging de relatie na een tijdje over. En ondanks dat we beiden in een superleuk huisje aan het strand woonden (ja, zomaar een keer ieder in zijn eigen huis) en we iedere avond de sjon in de seej saagu sakku (zoals het een Amsterdamse betaamt) besloten we het eiland te verlaten.

Om de paar jaar vieren we nu vakantie op Lanzarote. De laatste keer begon dit al goed, mijn koffer was verdwenen. Toen ik hem na 3 dagen nog niet had, was het uiteraard ‘inboorling’ voor en ‘inboorling’ na. Het was mij weer helemaal duidelijk waarom ik ooit dit als paradijs verklede vooroorlogse eiland verliet.
Op dag 5 werd ik herenigd met mijn koffer en was het tijd voor een serieuze make-over. Hallo stijltang, hola mijn allerliefste jurkjes, adios spijkerbroek-die-rechtop-in-de-hoek-kon-staan.
In vol ornaat liepen we ‘s avonds over de boulevard. Uit het niets kwam ons ineens een goed gelukte Lanzaroteño tegemoet. Terwijl hij me een fouter dan foute knipoog gaf, duwde hij een kaartje in mijn hand.
In het licht van de eerstvolgende lantaarnpaal lazen we het kaartje:

Manolo
Massages and special services
Met daaronder een mobiel telefoonnummer.

Ik neem mijn woorden terug. Mijn mooie, moderne, überhippe Lanzarote! Hoe haalde ik het in mijn hoofd jou achtergebleven gebied te noemen? In een land als Nederland, waar je kroketten gewoon uit de muur eet, je hele weekmenu in een kist aan huis wordt bezorgd en je een geliefde vindt via een app op je telefoon, heb ik nog nooit midden op straat een kaartje van een manhoer gekregen.

Advertenties

4 gedachtes over “Een paradijs vol inboorlingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s