Een man op Mallorca, de eerste zeven hoofdstukken

Mallorca, Een man op Mallorca, Wendy LouiseSpeciaal voor degenen die later instapten, iedereen die het hele verhaal tot nu toe eens op ’t gemakkie achter elkaar wil lezen of alle nagelnieuwe volgers: de eerste zeven hoofdstukken van ‘Een man op Mallorca’. Zak onderuit en stap in mijn heuse reality soap. Ik begin er eindelijk een beetje aan te wennen…

* Tip: je kunt dit bericht afdrukken. Scrol helemaal naar beneden voor het print icoontje*

Op 21 augustus 2015 verandert Wendy’s leven in een heuse roman. Een mail van een onbekende Mallorquinse man zet haar wereld op z’n kop. Na een lange zoektocht heeft hij haar gevonden. Eind jaren negentig vond hij brieven en foto’s die Wendy aan haar vriendje stuurde. Wil zij deze documenten terug of zal hij ze vernietigen?
Wendy is op haar beurt geïntrigeerd door deze man. In films en romans is dit toch altijd de man waarop de vrouwelijke hoofdpersoon al haar hele leven wacht?
Lees wekelijks mee hoe dit verhaal zich verder ontwikkelt, in haar realtime dagboek.
Dit keer weet zelfs Wendy niet wat er in het volgende hoofdstuk gebeurt.


26 augustus 2015
Hoe het begon

Opeens verandert mijn leven in een levensechte roman…
In mijn ‘overige’ inbox vind ik een bericht van een Spaanse man.
Hij is op zoek naar een Wendy Louise uit Purmerend die eind jaren 90 op Lanzarote woonde. Hij heeft documenten en foto’s van haar gevonden. Ze schrijft mooie, Spaanse verhalen. Ben ik degene die hij zoekt? Wil ik dat hij de documenten en foto’s aan mij opstuurt?

Ik vraag me af… Welke verhalen heeft hij gevonden? Liefdesbrieven aan het vriendje dat ik achterliet op Lanzarote? Gedichten die ik schreef, nachtenlang, zittend op mijn terras met uitzicht op de Atlantische Oceaan?
H
eeft deze man werkelijk 15 jaar lang mijn schrijfsels bewaard om me alsnog te zoeken?
Zou dit dan de man zijn waar ik al mijn hele leven op wacht?

Is mijn leven een roman geworden?
Is dit niet net het script van een mega romantische zwijmelfilm?


28 augustus 2015
Het waarom

De vorige tekst plaatste ik ’s avonds op 21 augustus op mijn Facebookpagina. Die ochtend had ik het bericht van een mysterieuze man op Mallorca ontvangen. De hele dag kon ik hem niet uit mijn hoofd zetten en o ja, uiteraard dacht ik ook aan de ‘documenten’ die hij gevonden had. Al boeide die me heel eerlijk gezegd niet zo. Ik bedoel… hoe hoog was het ‘Message in a bottle’-gehalte van deze gebeurtenis?!

Nadat ik het bericht op Facebook plaatste, ontplofte mijn inbox. Eerst kwamen de berichtjes van bekenden. Zij weten dat ik mijn blogs nogal eens aandik, gewoon om het geheel wat op te spicen, en vroegen mij of dit het begin van een nieuw boek was. ‘Hoe verzin je het weer!’, schreef mijn tante Irene.
Had ik het maar verzonnen. Dan was ik lekker gaan slapen, heel content met mezelf om die overspoelde mailbox en dromend van mijn make-believe-Man-op-Mallorca.

Niets was echter minder waar. Een man op Mallorca bestaat. Eind jaren negentig vond hij een map, met daarin foto’s van een jonge vrouw. In de map zag hij ook brieven, maar de man vond dat hij niet het recht had deze te lezen. Hij bewaarde de map in een schuur achter zijn huis, voor als de eigenaar hem zou komen ophalen.
Maar die eigenaar kwam niet.
Een man op Mallorca vergat de map. Al die jaren lag de map met mijn schrijfsels en de foto’s van een vrolijk lachende, jonge vrouw ergens in een donkere schuur.

Het voorjaar van 2015 brak aan en een man op Mallorca vond het tijd om zijn schuur eens op te ruimen. Tussen de oude kapotte tuinstoelen, een luchtbed vol gaten en zelfs een dode veldmuis, vond hij een map. De vergeten map.
’s Avonds stak hij zijn open haard aan, het was een fris voorjaar op het eiland, schonk zichzelf een glas wijn in en opende de map. Daar was ze weer, dat vrolijke vrouwtje. Lachend, geen wolkje aan de hemel. Hij opende de eerste brief. Wat hij las was zo in strijd met wat hij op de foto’s zag. Verdriet, angst en pijn. Een onmogelijke liefde.
Hij besloot geen brieven meer te openen, terwijl zijn oog op een officieel document viel. Daar las hij de naam van de vrouw, haar complete naam. Het was een gokje waard, tegenwoordig vond je iedereen. Het enige dat hij hoefde te doen was haar naam intikken op Google.

Nadat ik, in hetzelfde Facebookbericht, duidelijk maakte dat ik dit verhaal niet verzon. Dat dit über-romantische gebeuren zich realtime in mijn leven afspeelde, volgde een tweede inbox-explosie. Ik móest mijn lezers op de hoogte houden. ‘Hou nou maar op met het schrijven van die boeken die nooit uitgegeven worden’, schreef een fan van het eerste uur (en ja, ik moest er hard om lachen, ze heeft gelijk), ‘schrijf hierover! Wij willen dit met je meebeleven Wen!’

Die nacht lag ik helemaal niet content met mezelf in bed. Ik was klaarwakker en zocht naar een manier om te ontspannen. Dus begon ik te schrijven.
Dat is wat ik doe.
Schrijven.
Als ik blij ben, als ik verdrietig ben, als ik niet kan slapen en wanneer ik doodmoe ben.
Ik kan niet anders, ik MOET schrijven.
Het is als ademhalen. Je doet het gewoon.
Waarschijnlijk zal dat het moment zijn dat ik stop met schrijven… het moment dat ik ophoud met ademhalen.

Ik heb geen idee wanneer dit verhaal ten einde zal zijn. Zelfs ik weet niet wat er gaat gebeuren. Wat ik wel weet is dat ik inmiddels drie mails heb ontvangen van een man op Mallorca.
De eerst mail sloot hij af met ‘Met vriendelijke groet’.
De tweede mail eindigde met ‘Een kus’.
Gisteren besloot hij zijn mail met ‘Veel liefs’.
En ik schrijf. Voor jullie. Maar vooral voor mezelf.
Zoals ik al mijn hele leven doe. Getuige de map. De vergeten map.
Welke lul heeft die map eigenlijk laten slingeren?


30 augustus 2015
Wie vergat de map?

Nadat ik een man op Mallorca antwoordde dat ik de Wendy ben die hij zoekt, hoorde ik drie dagen niets van hem. Hij had contact met mij gezocht via een fake Facebook account; vreemde naam, geen profielfoto en geen vrienden, overduidelijk. In mijn bericht gaf ik hem een e-mailadres om contact te houden. Nooit eerder checkte ik zo vaak mijn e-mail…

Ondertussen fantaseerde ik over de echte naam van een man op Mallorca. Hoe zou hij heten? Hoe klinkt zijn stem? Is hij een Antonio? Zoals Banderas? Of toch meer een Enrique, als in Iglesias? Zou hij het Spaanse temperament hebben van Benicio del Toro of, Godverbied, lijkt hij misschien op Alejandro Sanz? Urenlang lag ik wakker. Die brieven en foto’s? Daar hield ik me totaal niet mee bezig, ik wilde meer weten over hem.

Zijn e-mail kwam, op wat toch nog een onverwacht moment bleek. In mijn achterhoofd was ik me al aan het voorbereiden op een slechte grap, ik bereidde me mentaal voor het op feit dat ik niets meer zou horen. Mijn hart sloeg een slag over toen ik de e-mail van een onbekende afzender opende en zag dat het van hem was.
De brieven die hij had gevonden waren gericht aan A, een van de twee jongemannen aan wie hij eind jaren negentig zijn appartement in Palma verhuurde. Van de een op de andere dag waren zij vertrokken, hem achterlatend met een uitgewoond appartement en een huurschuld van een paar maanden. Hij stelde me voor de tweede keer de vraag of hij alles aan mij zou opsturen of dat ik liever wilde dat hij alles vernietigde. ‘Wat voor vreselijks heb ik toch geschreven?’ vroeg ik mezelf af. Waarom dacht een man op Mallorca dat ik beter af was als ik dit allemaal niet meer onder ogen zou krijgen?

Diezelfde avond stuurde ik hem een e-mail terug waarin ik hem vroeg alles op te sturen naar Purmerend. Nieuwsgierig naar de inhoud van de map? Uiteraard. Maar ik wilde vooral niet dat óns contact zou ophouden.
Ik gaf hem en passant het adres van A. Sinds kort was de kakkerlak weer eens tussen de tegels vandaan gekropen en ik weet precies waar op Mallorca hij nu woont. ‘Ga je geld halen!’ benadrukte ik. Uiteindelijk waren we beiden het slachtoffer van A’s drugsgebruik. Ik gaf A geld om de huur van zijn appartement te betalen, waarvan hij vervolgens drugs kocht en zo huurschuld opbouwde bij een man op Mallorca.

De volgende dag had ik alweer bericht terug. ‘Hola Wendy’ was vervangen door ‘Lieve Wendy’ en afsluiten deed hij met ‘veel liefs’ in plaats van ‘hartelijke groet’. Hij vertelde me dat hij inmiddels professor is. Zijn dagen brengt hij door op de universiteit van Palma, waar hij colleges geeft in psychologie. Ik barstte in lachen uit toen ik dat las. Het zal me toch niet gebeuren dat ik het onderwerp van een van zijn colleges ben? Ik bedoel, die brieven van mij zijn vast sappig voer voor zielenknijpers in spé.

Het was dus A die de map had laten slingeren. Van ieder ander vriendje had ik denk ik wel even moeten slikken, maar van hem had ik niet anders verwacht. De pijn die hij  had veroorzaakt gaf ik al lang geleden een plekje. Nachtenlang luisterde ik naar ‘Heel alleen’, mijn favoriete lied uit Les Misérables en jankte de ogen uit mijn hoofd. A heeft zijn tegoed aan tranen bij mij al lang opgebruikt.
Die nacht droomde ik weer van zilveren straten en nevelige rivieren. Naast me liep een man. Hij sloeg zijn arm om me heen en fluisterde: ‘Alles komt goed’. Op het moment dat ik hem aankeek schrok ik wakker. Vijftien jaar geleden droomde ik deze droom zo vaak. Maar het gezicht van A was nu weg. Deze nacht was de man gezichtsloos.

Het volgende bericht dat ik kreeg van een man op Mallorca was kort. Hij had het pakketje op de post gedaan. Zou ik hem willen inlichten zodra het was gearriveerd? Ik schreef hem terug dat ik dat zeker zou doen. Dat ik hem zo dankbaar was dat hij al deze moeite had genomen. Ik trok de stoute slippertjes aan (om maar in Mallorquinse sferen te blijven) en voegde eraan toe: ‘Zou je me wat meer over jezelf willen vertellen? Hoe heet je echt? Hoe ziet jouw leven eruit? Als je het me niet wilt vertellen is dat uiteraard jouw goed recht, maar ik ben nieuwsgierig naar de man achter de e-mails.’ Binnen vijf minuten stuurde hij een e-mail terug. ‘Ik heet Javier. Echt waar. Ik schrijf je snel meer.’ Afsluiten deed hij dit keer met: ‘X’.

Javier. Hij is een Javier. Spreek uit: Gaabjèr. Als in Bardem… ik doe het ervoor.
Alhoewel, met een innerlijk als dat van hem, mag deze man op Mallorca er van mij uitzien als Mister Bean.


6 september 2015
Donker hart, donkere wolken

De map is gearriveerd! Ik stond op het punt naar een meeting te gaan, opende de deur en daar was de DHL meneer. Die meeting heb ik verprutst, dat snap je wel… Op mijn posttafeltje thuis lag een pakketje dat van de handen van een man op Mallorca naar mijn handen zou gaan. Spoedig zouden mijn vingers zijn vingerafdrukken strelen. Javier. Gaabjèrrrr…

Zodra ik thuiskwam, maakte ik het pakketje heel voorzichtig open. Als je niet beter wist, zou je denken dat ik een doos porseleinen servies uitpakte. Nog steeds hield ik me niet bezig met de daadwerkelijke inhoud van de map. Ik barstte bijna uit elkaar van nieuwsgierigheid: Zou Javier er een briefje van zichzelf bij hebben gedaan?
Maar zodra ik de eerste foto zag, was ik terug op Lanzarote. Mijn hart bonsde in mijn keel bij het zien van al die brieven. Hoeveel brieven kun je schrijven? Waar gingen die brieven in Godsnaam over? Terwijl ik er een opende, kwam alles weer terug.

Ik leerde A kennen op het moment dat hij als ober in dienst kwam bij het hotel op Lanzarote waar ik in het animatieteam werkte. Het was geen liefde op het eerste gezicht, we werden eerst goede vrienden. Pas toen sloeg de vonk over. Maar terwijl ik me totaal overgaf aan deze liefde, was A continu bezig zich ertegen te verzetten. Van probleem puber, via rebelse tiener, was A uitgegroeid tot een verbitterd mens. De hele wereld was een broedplaats van mensen die het op hem hadden voorzien. Onder leiding van de tiran die hij ‘papa’ noemde, keerden ze zich allemaal tegen hem. Vandaar dat hij moeilijk kon geloven dat er nu iemand van hem hield. Dat er iemand op deze aardbol liep die haar leven voor hem zou geven. Maar langzamerhand kreeg ook A vertrouwen in wat wij samen hadden en beleefden we een mooie romance op Lanzarote. Samen kleurden wij het zwarte eiland vuurrood.

Omdat ik een betere baan op Mallorca kreeg aangeboden, besloten we te verhuizen. Gedurende de overbruggingsperiode, ging ik naar Nederland en zou hij zijn contract op Lanzarote uitwerken. Op een koude avond in maart, werden we herenigd op het vliegveld van Palma. Vier lange maanden waren we gescheiden geweest, een periode waarin ik dus een heel boekwerk aan brieven schreef. Ik pakte er een en begon te lezen. Het gevoel dat me bekroop bezorgde me kippenvel. Snel stopte ik alle brieven terug in de map, dat plekje in mijn herinneringen hoef ik niet meer te bezoeken. Veel liever wilde ik de begeleidende kaart van Javier lezen. Bijna in paniek woelde ik door de rest van de documenten. Kaarten van Duitse gasten van het hotel waar ik werkte, een oud ziektekostenverzekeringspasje, reclame van de garage waar we onze auto kochten en een kerstkaart van A’s moeder aan hem. Wat een lul, zelfs de kerstkaart van zijn moeder liet ie met zijn verslaafde kop achter. Dat hij mijn brieven vergat, deed me nog steeds verrassend weinig maar zijn eigen moeder?
Jarenlang vervloekte ik hem. De laatste man waar ik écht verliefd op was. ‘Had ik hem maar nooit ontmoet, dan was ik nu misschien wel gelukkig getrouwd en had ik die kindjes waar ik zo vaak van droomde.’ Maar op dit moment deed het er niet toe. Er knaagde iets zóveel belangrijkers aan mij. Een man op Mallorca deed er toch wel een briefje van zichzelf bij?

Nada. Javier stopte niets van zichzelf in het pakket. Nadat ik me daarvan verzekerde, propte ik alles terug in de map en smeet het onding in een kastje op zolder. Voer voor een regenachtige winteravond… in 2055 ofzo. Vervolgens stuurde ik Javier een korte e-mail waarin ik hem op zakelijke toon meedeelde dat zijn pakketje was gearriveerd en ik hem daar zeer erkentelijk voor was. Wat jij kan, kan ik ook. Maar dan beter.
Gedurende de dagen die volgden checkte ik nóg vaker mijn e-mail. De zomer maakte plaats voor herfstachtige dagen vol regen en onweer, Moeder Natuur stelde zich solidair op. Mijn gemoedstoestand veranderde van humeurig in strontchagrijnig, terwijl de regen met liters per seconde naar beneden kletterde. Zou ik Javier nog een e-mail sturen? Hem gewoon zeggen dat ik contact met hem wil houden. Dat die ouwe meuk me eigenlijk geen bal interesseert maar hij des temeer? Zeg, ik ben toch geen twintiger meer die achter de eerste de beste Spanjolo aan rent?!

Tot hier was ik afgelopen vrijdag gekomen. Het volgende hoofdstuk, klaar om gepubliceerd te worden. Weer helemaal genoeg van het mannelijke volk en veilig comfortabel in mijn eeuwige-vrijgezel-ei. Terwijl ik de foto aan het inscannen was, zag ik dat er een e-mail binnenkwam. Argeloos klikte ik mijn Outlookscherm aan en daar was ie… Het bericht van Javier! Gaabjèrrrr.
‘Lieve Wendy, Ik heb lang getwijfeld of ik je nog zou schrijven. Ik bedoel, we kennen elkaar totaal niet. Ik denk dat ik jou ken, door de brieven die je in een ander leven schreef. De manier waarop jij van iemand hield, zo is van mij nog nooit gehouden. Maar ik weet dat het onrealistisch is om te denken dat zoiets voor ons mogelijk zou zijn. Dus besloot ik geen contact meer met je te zoeken. Maar ik kan het niet, ik wil je beter leren kennen. Of beter gezegd, ik wil jóu leren kennen. De vrouw die je uiteindelijk bent geworden. Zeg het me alsjeblieft eerlijk als jij hier totaal niet op zit te wachten. Ik zal dan jouw wens respecteren en je met rust laten. Veel liefs, Javier.’
Nadat ik de laatste letter van zijn bericht las, klonk er een luide donderknal. Moeder Natuur zat er echter compleet naast dit keer. In mijn hart was zojuist een hittegolf losgebarsten.


13 september 2015
Olé, ik ben een cliché

De hele week heb ik geen wekker gezet. Iedere ochtend, stipt zeven uur, werd ik gewekt door een appje… Van Javier. ‘Buenas dias princesa’ klinkt écht veel beter dan ‘Goeoeoeoeoeoe-demorgen, u heeft de straatprijs gewonnen!’
‘Wen, wat straal je’, riep iemand donderdag uit. Move over Notting Hill en Bridget Jones’ Diary; mijn leven is officieel veranderd in een romantische comedy.

‘Leuk boek, maar het staat wel vol clichés’, zei iemand na het lezen van Zomerster, mijn debuutroman. Eerlijk gezegd begreep ik niet zo goed wat ze bedoelde, het was gewoon een uiteenzetting van zeven maanden van mijn leven. Good guy blijkt bad guy, ‘beste’ vriendin duikt met mijn vriendje in bed en een prins op een heus wit paard. Er was geen letter van gelogen, allemaal waargebeurd. Maakte dat mijn leven tot een cliché?
Hopelijk leest ze niet mee in dit dagboek, want geloof mij, het cliché-niveau stijgt met de minuut. Weer moet ik haar teleurstellen, alles gebeurt echt. As we speak. Misschien dat Javier binnenkort echter wel voor een verrassing zorgt.

Een week geleden wisselden we telefoonnummers uit. Bloednerveus werd ik ervan. Zodra Javier in  mijn contacten zou staan, kon ik hem appen en zou ik zijn foto zien. Mijn eigen profielfoto opleuken sloeg ik voor het gemak over. De man stuurde me net een berg foto’s van een vijftien jaar jongere Wendy. Elke recente foto zou tegenvallen, geloof mij.
Eerder meldde ik al dat het me niet uitmaakt hoe hij eruit ziet, al is hij zo lelijk als Mister Bean. Inmiddels was ik wel nieuwsgierig naar zijn uiterlijk, maar zijn mooie innerlijk was nog steeds veel belangrijker. Voor mijn part was hij de Elephant Man!
Nu zou ik het weten. En als ik zijn foto zou mogen delen, zouden jullie ook eindelijk weten hoe hij eruit ziet (ik heb nog nooit zoveel mails ontvangen met de vraag ‘kun je niet even een PB’tje sturen met zijn foto? Ik barst van nieuwsgierigheid!’). Met bibberend duimpje opende ik Whatsapp en zocht Javier. Een ondergaande zon op een Mallorquins strand straalde me tegemoet. Dit schoot niet op. Waarom had hij geen foto van zichzelf als profielshot? Wat moest ik met die zon? Maar belangrijker: wanneer had hij zijn profielfoto veranderd?

Omdat ik nog nooit een écht knap vriendje heb gehad (mijn excuses heren, mochten jullie meelezen, maar ik hield wel van jullie) boeit het me serieus niet. Grote neus, lelijke voeten, een vrouwenkont, witte benen, been there done that. Ik ben ook geen Miss World, dus werd de balans mooi bewaakt, om het maar zo te zeggen.
Vrolijk appten we door, avondenlang. En elke ochtend, voordat mijn professortje naar college ging, was daar het buenos dias appje. Hij vertelde me dat hij is gescheiden en een zoon en een dochter heeft. Net als A, de aanstichter van dit alles, schoot het door mijn hoofd op het moment dat Javier mij over zijn kinderen vertelde en mijn fantasie nam een loopje met me. Zou A een man op Mallorca zijn? Zou die vreselijke miesgasser op deze manier weer met mij in contact willen komen? Dus belde ik Javiers nummer.

‘I’m walking on sunshine, whooohoohoo!’ Sinds ik Javier heb gehoord, is mijn repertoire gewijzigd. Zielige lovesongs hebben plaatsgemaakt voor Katrina & The Waves. Je moet weten, ik zing de hele dag. Onder de douche, achter mijn pc, in de keuken. Alleen in openbare ruimtes houd ik me in. Alhoewel ik laatst in de Albert Heijn gewoon móest meezingen met de achtergrondmuziek. Je raadt het al: Spanish guitar van Toni Braxton schalde tussen het hamsteren door.
Javier nam op. Een simpel ‘Hola’ was voldoende om vast te stellen dat zijn stemgeluid bovengemiddeld aantrekkelijk klinkt. Donker, zangerig en hees. In de verte hoorde ik mijn op hol geslagen hormonen zachtjes in hun handjes klappen. (Noot voor de redactie: Ik heb ‘schaamlipjes’ maar vervangen door ‘hormonen’… Mijn moeder leest mee)
Het allerbelangrijkst: het was niet de stem van A, halleluja!
Na drie woorden was de ongemakkelijkheid voorbij en babbelden we erop los. We bleven praten, alsof we oude vrienden waren. Koetjes en kalfjes, heerlijk onbenullig. Ik besloot het hem te vragen.
‘Hoe zie je er eigenlijk uit, Gaabjèrrrrr?’
‘Waarom wil je dat weten? Vind je dat zo belangrijk?’
Fijn, nu denkt hij dat ik de vrouwelijke Shallow Hal ben.
‘Nee dat niet,’ probeerde ik de situatie te redden, ‘maar ik ben nieuwsgierig.’ En met mij de helft van mijn Facebook-volgers, wilde ik uitschreeuwen maar deed het niet. Javier weet namelijk niet dat jullie meelezen, dus stt, niet verder vertellen, hè?
‘Waarom kom je niet een weekend hierheen? Kun je me in levende lijve zien.’
Het gebeurt niet vaak, maar ik wist even niet wat ik moest zeggen.
Erheen? Naar Mallorca om Javier te zien? Samen slenteren over de Passeig Marítim van Palma. Hem in zijn ogen kijken en kunnen aanraken. Gaat dit niet een beetje te snel?
‘Vale’ hoorde ik mezelf zeggen. Mocht je geen Spaans spreken… DAT BETEKENT OKEE!
Ik ga erheen. Sterker nog, ik heb zojuist een ticket geboekt: Get ready Elephant Man, ik kom op safari!


20 september 2015
Een overactief hart

Sprak ik vorige week nog over Notting Hill, deze week leek mijn leven meer op een episode van Grey’s Anatomy. De aflevering waarin ik schitter als hartpatiënt. En als je dacht dat de dood van Mc Dreamy (ik ben er nog steeds woest over, hoe bedenken ze het!) de meest schokkende gebeurtenis was deze week, zou ik maar even gaan zitten…

Maandag
Zodra ik wakker word, voel ik mijn hart in mijn keel bonzen. Heb ik gisteren echt een ticket naar Mallorca gekocht? What was I thinking!
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise

Even rustig Wen. Maar heel Facebook explodeert. Misschien is Javier wel een of andere seriemoordenaar die me op deze manier naar zijn creepy kelder lokt om mij vervolgens vierentwintig uur te martelen en…
Ik kijk echt te vaak naar Criminal Minds. Rustig.
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise

Beter, veel beter.

Dinsdag
I’m walking on sunshine, Oooh Ooooh!’
Zojuist Javier gesproken. Wat klinkt hij toch lief. Echt, als dit een seriemoordenaar is dan eet ik mijn pet op. O nee, dan eet hij waarschijnlijk mij op. Gevalletje Silence of the lambs. ‘Clarice, grill jij Wendy’s hersenen vanavond? We hebben wat te vieren.’
­Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise

Ophouden. NU.
Een man op Mallorca doet zoveel moeite om mij te vinden, stuurt wat oude brieven en dierbare foto’s per aangetekende post, belt me vervolgens bijna iedere dag om me daarna af te slachten? Waarom zou hij al dat geld uitgeven als er op iedere Mallorquinse hoek een slachtoffer te vinden is? Gratis.
Ik duik in mijn zomerkast en zoek vast mijn allermooiste, meest romantische jurkjes uit.
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
Bijpassende pumps.
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
Ah, dat ontspant.

Woensdag
Vandaag besluit ik mijn mail niet meer te openen. Al die e-mails van bekenden, maar ook onbekenden, warmen mijn hart. Zo lief dat iedereen bezorgd om me is. Maar ik wil niet van het slechtste scenario uitgaan. Ik wil geloven in de liefde en de romantiek.
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
God, werkt dat bevrijdend. Ik ga koffie drinken bij mijn moeder en vraag haar om advies. Mijn moeder heeft namelijk altijd gelijk.
‘Wen, je bent een volwassen vrouw, soms, jij weet wel wat je moet doen.’
Dat ‘soms’ hè… daar zit ik dus mee in mijn maag. Het is jaren geleden dat ik verliefd was, echt verliefd. Er was S, maar dat was een onmogelijke situatie. Die relatie kreeg nooit een reële kans. Nu ik erover nadenk, was A misschien wel de laatste waar ik echt helemaal voor ben gegaan. We weten inmiddels allemaal waartoe dat heeft geleid.
Precies! Jaren later bracht het Javier in mijn leven. Gaabjèrrrr.
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
‘Mam, ik ga gewoon. Ben jij het ermee eens?’
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
‘Ja schat, volg je hart.’
Mijn moeder heeft altijd gelijk.
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise

Woensdagavond
Nadat ik een hele doos Kleenex heb versnoten door dat verrekte Grey’s Anatomy, schenk ik mezelf een rood wijntje in. Het is alweer rode wijn-weer in Nederland, de regen klettert met bakken naar beneden.
Er gaat een schokje door mijn lijf wanneer mijn telefoon afgaat. Jaren geleden zag ik een film waarin de hoofdrolspeelster ‘Pocket full of sunshine’ van Natasha Beddingfield als ringtone had. Sindsdien is het ook mijn ringtone.
Zodra ik een Spaans telefoonnummer in mijn schermpje zie, laat ik Natas nog even doorzingen (en zing uiteraard uit volle borst mee).
I’ve got a pocket, got a pocket full of sunshine
I’ve got a love and I know that it’s all mine
‘Hola!’ neem ik snel op voordat Javier naar mijn voicemail wordt doorgeschakeld.
‘Hola Wens’, klinkt de overbekende stem in mijn oor.
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
Het was niet Javiers nummer. Aan de andere kant van de lijn klinkt de stem van A.
A die ik zeker vijftien jaar niet heb gesproken. A die mij een aantal jaar geleden op Facebook vond, toevoegde als vriend, om me een paar weken later te blokkeren. Maar in die paar weken noteerde hij dus wel snel mijn telefoonnummer. ‘Wens,’ zegt de enige die mij Wens noemt, ‘Wens, ben je er nog? Sorry als ik je laat schrikken…’
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
Ik ga dood, mijn hart trekt dit niet. Adem in, adem uit. Inhale, exhale, zoals Rogelio de la Vega zou zeggen. Hoe toevallig is dit? Waarom, na al die jaren, belt A uitgerekend nu?
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
Een half uur later verbreek ik de verbinding. Voor het eerst sinds ik het pakketje met mijn brieven aan A ontving, begin ik te lezen. Ik lees de hele nacht tot ik officieel het spoor bijster ben.

Donderdag, vrijdag en zaterdag
Nadat ik me op Facebook publiekelijk afvraag of A en Javier soms dezelfde zijn, draait mijn telefoon overuren. Appjes, telefoontjes en zelfs hele e-mails vol complottheorieën stromen binnen. Ik moet niet naar Mallorca gaan! Als ik ga, dan vooral niet alleen. Dit riekt naar problemen. Het rijtje ‘Elvis is Alive!’, ‘Wie vermoordde JFK?’, en ‘Hitler gespot in Zuid-Amerika’, wordt aangevuld met ‘A is Javier!’.
Maar ik blijf er rustig onder. Ik moet wel. Maandag zal ik weten hoe de vork in de steel zit. Want dat ik ga, staat buiten kijf. Op Mallorca ben ik nooit alleen, als ik het niet vertrouw neem ik mijn vriendinnetje I mee. Voor degenen die Zomerster in de kast hebben staan, zij is het die mij op pagina 129 het ziekenhuis in wil helpen. Dat zegt genoeg denk ik?
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
Op m’n gemak pak ik zaterdag mijn koffertje. Zelfs het tweede telefoontje van A brengt mij niet van de wijs. Maandag ontmoet ik de man van mijn dromen. Op het vliegveld van Palma zal ik het gezicht achter die verdraaide ondergaande zon zien. Nog twee nachtjes slapen…

Zaterdagavond
Ik stond op het punt naar bed te gaan toen Natasha begon te zingen.
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
Zou het A weer zijn? Mijn hart maakt een zenuwachtig sprongetje.
‘Hola Princesa.’
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
Gaabjèrrrr. Mijn hart slaat op hol. Wat heb ik een zin om hem te zien maandag!
‘Wendy, voordat je hierheen komt, moet ik je iets vertellen. Ik ben namelijk niet helemaal eerlijk tegen je geweest…’
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
Nee, nee, nee, niet nu! Ik wil het niet horen. Mijn hart bonkt bijna uit mijn borstkas, waar is Mc Dreamy als je hem nodig hebt?!
Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
‘Wendy… Ik ben zesenzestig…’

Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise
Time of death 22.59 hours

Wordt vervolgd…
of niet?


27 september 2015
Een opa op Mallorca

Nadat ik vorige week de verbinding verbrak met Javier (spontaan omgedoopt tot Gaap-jer) smeet ik mijn telefoon in een hoek. De onthulling van zijn grote leeftijdsgeheim deed een hoop puzzelstukjes op hun plek vallen en ik vroeg me af hoe ik toch nog steeds zo naïef kon zijn. Had ik dan niets geleerd die afgelopen jaren? Verborgen alle mannen iets als ze bewust vaag deden? Zou ik een relatie kunnen hebben met een zesenzestigjarige?

♫♪ You’re a dirty old man ♫♪
Nee, natuurlijk kan ik geen relatie hebben met een vent van zesenzestig! Ga toch weg. Zestigers zijn oud genoeg om mijn vader te kunnen zijn. Serieus. Een aantal jaar geleden, toen er nog geen OV-chipkaarten waren, was een man opa op Mallorca oud genoeg om te mogen reizen met een roze strippenkaart. Wat was ik een romantische bakvis geweest. Hoe had ik kunnen denken dat ik, met al mijn geflopte relaties en idiote onbereikbare liefdes, opeens het liefdesgeluk op zo’n sprookjesachtige manier zou vinden? Waarschijnlijk heb ik nog meer kans de Staatsloterij te winnen dan ooit gelukkig in de liefde te zijn. What was I thinking?

Ik besloot wel naar Mallorca te vliegen. Het was maar voor zesendertig uur, maandagochtend heen en dinsdagavond weer terug. Ik appte Javier om hem dit te vertellen en onze afspraak te verzetten. Romantisch elkaar om de hals vliegen op het vliegveld van Palma? Neuh, de man zou zijn heup kunnen breken …
♫♪ You can’t keep your hands to yourself ♫♪
Ik besloot een auto te huren en naar Cala Millor te rijden. Als ik dan toch op Mallorca was, dan maar meteen van de nood een deugd maken. Aan het eind van de middag zou ik Javier thuis, in Palma, opzoeken, maar tot die tijd slenterde ik langs de boulevard van mijn tweede thuis.

De boulevard van Cala Millor heeft een magisch effect op mij. Een wandeling langs het kilometers lange strand geeft me een gevoel van kalmte dat ik nergens anders vind. Ik liep er tijdens zwoele zomernachten, maar ook gedurende voorjaarsstormen en stortregenbuien. Het heerlijke gevoel van ‘zijn waar ik moest zijn’ vervulde me keer op keer weer met een serene rust.
Tjongejonge, ik word nu wel erg poëtisch, laat ik het eens over A hebben. Jaja, die A.
Hij is inmiddels failliet gegaan aan telefoonkosten, schat ik zo. De man belt me dagelijks. Maar weet je, laten we het gewoon niet over A hebben. Hij heeft zijn excuses aangeboden, een keer of vijftig. Beterde zijn leven acht jaar geleden, raakt geen drugs meer aan en staat op het punt terug te verhuizen naar zijn geboortestad Palencia. Wat moet ik ermee? Geen idee. Handig is het wel. Vult mijn hart zich weer met romantische gevoelens en vioolgeluiden, denk ik snel aan A en het is voorbij.

Om een uur ’s middags was ik klaar voor een paar uurtjes strand. Maar het regende.
Bakkie koffie bij een oude vriend dan maar. Die lag ziek op bed. Opeens was hij die ochtend hondsberoerd geworden, rond een uur of tien. Juist, toen ik voet zette op Mallorquinse bodem.
Shoppen in mijn favoriete boetiekje dan? ‘Wegens omstandigheden zijn wij op 21 september gesloten’.
Hou nou toch op mensen!
Dus liep ik… en ik liep. Terwijl hordes toeristen, gewikkeld in hun strandlaken, vluchtten voor de regen, liet ik me kletsnat regenen. Af en toe gooide ik mijn haar naar achteren en staarde naar de kustlijn van Costa de los Pinos. Wat hou ik toch van dit stukje aarde. Na een hete douche, trok ik (toch maar) het leuke jurkje aan dat ik (toch maar) meenam. Terwijl ik mijn haar föhnde, begon zowaar de zon weer te schijnen. In de spiegel zag ik dat ik, ondanks of misschien dankzij de regen, een kleurtje had gekregen. Ik zag er best ok uit. Wie hield ik voor de gek, ik zag er veel te goed uit voor een ontmoeting met een zesenzestigjarige. ♫♪ Dirty old man, go mess around with somebody else ♫♪

Met bonzend hart klopte ik aan bij Javier. Alle waarschuwingen schoten door mijn hoofd. Nadat ik zondagavond het laatste hoofdstuk van Een man op Mallorca publiceerde, werden de waarschuwingen alleen maar heviger. Nu was hij niet alleen een engerd, hij was een oude engerd! Walking on sunshine had definitief plaatsgemaakt voor Dirty old man.
Een vrouw van mijn leeftijd opende de deur. ‘Hola, ik ben Mariana. Kom binnen, jij moet Wendy zijn.’
Was die ouwe viespeuk nou gewoon getrouwd? Ik stapte naar binnen.
Zou ik me maar uit de voeten maken? Ik sloot de deur achter me.
Straks willen ze een triootje? Ik moest vooral afstand bewaren. ‘Ja ik ben Wendy, aangenaam’, zei ik terwijl ik haar hand schudde.
Op een bizarre manier deed mijn lijf precies het tegenovergestelde van wat mijn hersenen wilden. Maar dat is oud nieuws, inmiddels begrijpen jullie vast wel hoe ik in elkaar steek. Zorgvuldig de zaken overdenken, voors en tegens afwegen om uiteindelijk een doordachte beslissing te nemen? Precies. Niet echt mijn ding.
‘Mijn vader is op het terras, loop je mee?’
Vader. Natuurlijk!
Hij draaide zich om op het moment dat hij ons hoorde aankomen. Nu kan ik natuurlijk mijn übergrote fantasie gebruiken en jullie een beeld schetsen van de vleesgeworden kruising tussen Richard Gere, George Clooney en Sean Connery, maar ik zal eerlijk zijn. Herinner je je nog dat ik zei dat zijn uiterlijk er totaal niet toe deed? Dat hij er van mijn part uit mocht zien als Mister Bean? Ik was nog mild …
♫♪ Dirrrrrrrty, Dirrrrrty, Dirty old mèèèèhèèèèn ♫♪

Maar Javier bleek oprecht een lieverd. Het allereerste wat hij deed was zijn excuses aanbieden. Daarna bleef het nog vijf minuten awkward maar al snel was het gewoon gezellig. Ik had me niet vergist, hier zat een man met een gouden hart. Het was alsof ik mijn tweede vader had gevonden. Ja, dat gevoel gaf hij me: het gevoel van complete veiligheid dat alleen je vader je kan geven. Toen Mariana vroeg of ik bleef eten, antwoordde ik dan ook volmondig ja.

Javier schonk net een glaasje rode wijn voor me in toen de deurbel klonk. ‘Ha, daar is Roberto!’
Ik keek hem vragend aan.
‘Mijn zoon,’ verklaarde hij zich nader, ‘het was niet zeker of hij op tijd zou kunnen komen.’
Javier had me wel verteld dat hij twee kinderen had, maar vergeef me dat ik dát even was vergeten. Er gebeurt nogal veel de laatste tijd. Bovendien dacht ik op dat moment nog dat Javier van mijn leeftijd was, niet z’n kinderen!
Vrolijk babbelend kwamen ze het terras op, Javier leidde, Roberto volgde. Ik kon hem niet goed zien, maar hoorde wel dat hij dezelfde mooie, warme stem als zijn vader had. Als een hele slechte Koffer-girl, die tijdens Miljoenenjacht op haar allercharmantst, met een pijnlijke lach op het gezicht, het slotje van koffertje nummer 22 probeert te forceren, zette Javier zijn mooiste glimlach op en zei: ‘Wendy, mag ik je mijn zoon Roberto voorstellen?’ Tegelijkertijd stapte hij tussen ons vandaan en stonden we tegenover elkaar.
‘Hola’, begroette Roberto me en stak zijn hand naar me uit.
I’m walking on sunshine, zong Katrina in mijn hoofd, terwijl ik zijn hand vastpakte. Zoals heel normaal is in Spanje, trok Roberto me vervolgens naar zich toe om twee zoenen op mijn wangen te drukken. ♫♪ Walking on sunshine, woohoohooo ♫♪
’S-I-N-G-L-E’ mimede Javier tijdens de eerste zoen vanachter Roberto’s rug, terwijl hij zijn duim opstak en me een vette knipoog gaf.

Wordt vervolgd…
zeker weten!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s