Hoofdstuk 7 – Een opa op Mallorca

Een man op Mallorca, Mallorca, Wendy LouiseNadat ik vorige week de verbinding verbrak met Javier (spontaan omgedoopt tot Gaap-jer) smeet ik mijn telefoon in een hoek. De onthulling van zijn grote leeftijdsgeheim deed een hoop puzzelstukjes op hun plek vallen en ik vroeg me af hoe ik toch nog steeds zo naïef kon zijn. Had ik dan niets geleerd die afgelopen jaren? Verborgen alle mannen iets als ze bewust vaag deden? Zou ik een relatie kunnen hebben met een zesenzestigjarige?

♫♪ You’re a dirty old man ♫♪
Nee, natuurlijk kan ik geen relatie hebben met een vent van zesenzestig! Ga toch weg. Zestigers zijn oud genoeg om mijn vader te kunnen zijn. Serieus. Een aantal jaar geleden, toen er nog geen OV-chipkaarten waren, was een man opa op Mallorca oud genoeg om te mogen reizen met een roze strippenkaart. Wat was ik een romantische bakvis geweest. Hoe had ik kunnen denken dat ik, met al mijn geflopte relaties en idiote onbereikbare liefdes, opeens het liefdesgeluk op zo’n sprookjesachtige manier zou vinden? Waarschijnlijk heb ik nog meer kans de Staatsloterij te winnen dan ooit gelukkig in de liefde te zijn. What was I thinking?

Ik besloot wel naar Mallorca te vliegen. Het was maar voor zesendertig uur, maandagochtend heen en dinsdagavond weer terug. Ik appte Javier om hem dit te vertellen en onze afspraak te verzetten. Romantisch elkaar om de hals vliegen op het vliegveld van Palma? Neuh, de man zou zijn heup kunnen breken …
♫♪ You can’t keep your hands to yourself ♫♪
Ik besloot een auto te huren en naar Cala Millor te rijden. Als ik dan toch op Mallorca was, dan maar meteen van de nood een deugd maken. Aan het eind van de middag zou ik Javier thuis, in Palma, opzoeken, maar tot die tijd slenterde ik langs de boulevard van mijn tweede thuis.

De boulevard van Cala Millor heeft een magisch effect op mij. Een wandeling langs het kilometers lange strandEen man op Mallorca, Mallorca, Wendy Louise geeft me een gevoel van kalmte dat ik nergens anders vind. Ik liep er tijdens zwoele zomernachten, maar ook gedurende voorjaarsstormen en stortregenbuien. Het heerlijke gevoel van ‘zijn waar ik moest zijn’ vervulde me keer op keer weer met een serene rust.
Tjongejonge, ik word nu wel erg poëtisch, laat ik het eens over A hebben. Jaja, die A.
Hij is inmiddels failliet gegaan aan telefoonkosten, schat ik zo. De man belt me dagelijks. Maar weet je, laten we het gewoon niet over A hebben. Hij heeft zijn excuses aangeboden, een keer of vijftig. Beterde zijn leven acht jaar geleden, raakt geen drugs meer aan en staat op het punt terug te verhuizen naar zijn geboortestad Palencia. Wat moet ik ermee? Geen idee. Handig is het wel. Vult mijn hart zich weer met romantische gevoelens en vioolgeluiden, denk ik snel aan A en het is voorbij.

Om een uur ’s middags was ik klaar voor een paar uurtjes strand. Maar het regende.
Bakkie koffie bij een oude vriend dan maar. Die lag ziek op bed. Opeens was hij die ochtend hondsberoerd geworden, rond een uur of tien. Juist, toen ik voet zette op Mallorquinse bodem.
Shoppen in mijn favoriete boetiekje dan? ‘Wegens omstandigheden zijn wij op 21 september gesloten’.
Hou nou toch op mensen!
Dus liep ik… en ik liep. Terwijl hordes toeristen, gewikkeld in hun strandlaken, vluchtten voor de regen, liet ik me kletsnat regenen. Af en toe gooide ik mijn haar naar achteren en staarde naar de kustlijn van Costa de los Pinos. Wat hou ik toch van dit stukje aarde. Na een hete douche, trok ik (toch maar) het leuke jurkje aan dat ik (toch maar) meenam. Terwijl ik mijn haar föhnde, begon zowaar de zon weer te schijnen. In de spiegel zag ik dat ik, ondanks of misschien dankzij de regen, een kleurtje had gekregen. Ik zag er best ok uit. Wie hield ik voor de gek, ik zag er veel te goed uit voor een ontmoeting met een zesenzestigjarige. ♫♪ Dirty old man, go mess around with somebody else ♫♪

Met bonzend hart klopte ik aan bij Javier. Alle waarschuwingen schoten door mijn hoofd. Nadat ik zondagavond het laatste hoofdstuk van Een man op Mallorca publiceerde, werden de waarschuwingen alleen maar heviger. Nu was hij niet alleen een engerd, hij was een oude engerd! Walking on sunshine had definitief plaatsgemaakt voor Dirty old man.
Een vrouw van mijn leeftijd opende de deur. ‘Hola, ik ben Mariana. Kom binnen, jij moet Wendy zijn.’
Was die ouwe viespeuk nou gewoon getrouwd? Ik stapte naar binnen.
Zou ik me maar uit de voeten maken? Ik sloot de deur achter me.
Straks willen ze een triootje? Ik moest vooral afstand bewaren. ‘Ja ik ben Wendy, aangenaam’, zei ik terwijl ik haar hand schudde.
Mallorca, Een man op Mallorca, Wendy LouiseOp een bizarre manier deed mijn lijf precies het tegenovergestelde van wat mijn hersenen wilden. Maar dat is oud nieuws, inmiddels begrijpen jullie vast wel hoe ik in elkaar steek. Zorgvuldig de zaken overdenken, voors en tegens afwegen om uiteindelijk een doordachte beslissing te nemen? Precies. Niet echt mijn ding.
‘Mijn vader is op het terras, loop je mee?’
Vader. Natuurlijk!
Hij draaide zich om op het moment dat hij ons hoorde aankomen. Nu kan ik natuurlijk mijn übergrote fantasie gebruiken en jullie een beeld schetsen van de vleesgeworden kruising tussen Richard Gere, George Clooney en Sean Connery, maar ik zal eerlijk zijn. Herinner je je nog dat ik zei dat zijn uiterlijk er totaal niet toe deed? Dat hij er van mijn part uit mocht zien als Mister Bean? Ik was nog mild …
♫♪ Dirrrrrrrty, Dirrrrrty, Dirty old mèèèèhèèèèn ♫♪

Maar Javier bleek oprecht een lieverd. Het allereerste wat hij deed was zijn excuses aanbieden. Daarna bleef het nog vijf minuten awkward maar al snel was het gewoon gezellig. Ik had me niet vergist, hier zat een man met een gouden hart. Het was alsof ik mijn tweede vader had gevonden. Ja, dat gevoel gaf hij me: het gevoel van complete veiligheid dat alleen je vader je kan geven. Toen Mariana vroeg of ik bleef eten, antwoordde ik dan ook volmondig ja.

Javier schonk net een glaasje rode wijn voor me in toen de deurbel klonk. ‘Ha, daar is Roberto!’
Ik keek hem vragend aan.
‘Mijn zoon,’ verklaarde hij zich nader, ‘het was niet zeker of hij op tijd zou kunnen komen.’
Javier had me wel verteld dat hij twee kinderen had, maar vergeef me dat ik dát even was vergeten. Er gebeurt nogal veel de laatste tijd. Bovendien dacht ik op dat moment nog dat Javier van mijn leeftijd was, niet z’n kinderen!
Vrolijk babbelend kwamen ze het terras op, Javier leidde, Roberto volgde. Ik kon hem niet goed zien, maar hoorde wel dat hij dezelfde mooie, warme stem als zijn vader had. Als een hele slechte Koffer-girl, die tijdens Miljoenenjacht op haar allercharmantst, met een pijnlijke lach op het gezicht, het slotje van koffertje nummer 22 probeert te forceren, zette Javier zijn mooiste glimlach op en zei: ‘Wendy, mag ik je mijn zoon Roberto voorstellen?’ Tegelijkertijd stapte hij tussen ons vandaan en stonden we tegenover elkaar.
‘Hola’, begroette Roberto me en stak zijn hand naar me uit.
I’m walking on sunshine, zong Katrina in mijn hoofd, terwijl ik zijn hand vastpakte. Zoals heel normaal is in Spanje, trok Roberto me vervolgens naar zich toe om twee zoenen op mijn wangen te drukken. ♫♪ Walking on sunshine, woohoohooo ♫♪
’S-I-N-G-L-E’ mimede Javier tijdens de eerste zoen vanachter Roberto’s rug, terwijl hij zijn duim opstak en me een vette knipoog gaf.

Wordt vervolgd…
zeker weten!

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s