Hoofdstuk 5 – Olé, ik ben een cliché

Mallorca, Een man op Mallorca, Wendy LouiseDe hele week heb ik geen wekker gezet. Iedere ochtend, stipt zeven uur, werd ik gewekt door een appje… Van Javier. ‘Buenas dias princesa’ klinkt écht veel beter dan ‘Goeoeoeoeoeoe-demorgen, u heeft de straatprijs gewonnen!’
‘Wen, wat straal je’, riep iemand donderdag uit. Move over Notting Hill en Bridget Jones’ Diary; mijn leven is officieel veranderd in een romantische comedy.

‘Leuk boek, maar het staat wel vol clichés’, zei iemand na het lezen van Zomerster, mijn debuutroman. Eerlijk gezegd begreep ik niet zo goed wat ze bedoelde, het was gewoon een uiteenzetting van zeven maanden van mijn leven. Good guy blijkt bad guy, ‘beste’ vriendin duikt met mijn vriendje in bed en een prins op een heus wit paard. Er was geen letter van gelogen, allemaal waargebeurd. Maakte dat mijn leven tot een cliché?
Hopelijk leest ze niet mee in dit dagboek, want geloof mij, het cliché-niveau stijgt met de minuut. Weer moet ik haar teleurstellen, alles gebeurt echt. As we speak. Misschien dat Javier binnenkort echter wel voor een verrassing zorgt.

Een week geleden wisselden we telefoonnummers uit. Bloednerveus werd ik ervan. Zodra Javier in  mijn contacten zou staan, kon ik hem appen en zou ik zijn foto zien. Mijn eigen profielfoto opleuken sloeg ik voor het gemak over. De man stuurde me net een berg foto’s van een vijftien jaar jongere Wendy. Elke recente foto zou tegenvallen, geloof mij.
Eerder meldde ik al dat het me niet uitmaakt hoe hij eruit ziet, al is hij zo lelijk als Mister Bean. Inmiddels was ik wel nieuwsgierig naar zijn uiterlijk, maar zijn mooie innerlijk was nog steeds veel belangrijker. Voor mijn part was hij de Elephant Man!
Nu zou ik het weten. En als ik zijn foto zou mogen delen, zouden jullie ook eindelijk weten hoe hij eruit ziet (ik heb nogMallorca, Een man op Mallorca, Wendy Louise nooit zoveel mails ontvangen met de vraag ‘kun je niet even een PB’tje sturen met zijn foto? Ik barst van nieuwsgierigheid!’). Met bibberend duimpje opende ik Whatsapp en zocht Javier. Een ondergaande zon op een Mallorquins strand straalde me tegemoet. Dit schoot niet op. Waarom had hij geen foto van zichzelf als profielshot? Wat moest ik met die zon? Maar belangrijker: wanneer had hij zijn profielfoto veranderd?

Omdat ik nog nooit een écht knap vriendje heb gehad (mijn excuses heren, mochten jullie meelezen, maar ik hield wel van jullie) boeit het me serieus niet. Grote neus, lelijke voeten, een vrouwenkont, witte benen, been there done that. Ik ben ook geen Miss World, dus werd de balans mooi bewaakt, om het maar zo te zeggen.
Vrolijk appten we door, avondenlang. En elke ochtend, voordat mijn professortje naar college ging, was daar het buenos dias appje. Hij vertelde me dat hij is gescheiden en een zoon en een dochter heeft. Net als A, de aanstichter van dit alles, schoot het door mijn hoofd op het moment dat Javier mij over zijn kinderen vertelde en mijn fantasie nam een loopje met me. Zou A een man op Mallorca zijn? Zou die vreselijke miesgasser op deze manier weer met mij in contact willen komen? Dus belde ik Javiers nummer.

‘I’m walking on sunshine, whooohoohoo!’ Sinds ik Javier heb gehoord, is mijn repertoire gewijzigd. Zielige lovesongs hebben plaatsgemaakt voor Katrina & The Waves. Je moet weten, ik zing de hele dag. Onder de douche, achter mijn pc, in de keuken. Alleen in openbare ruimtes houd ik me in. Alhoewel ik laatst in de Albert Heijn gewoon móest meezingen met de achtergrondmuziek. Je raadt het al: Spanish guitar van Toni Braxton schalde tussen het hamsteren door.
Javier nam op. Een simpel ‘Hola’ was voldoende om vast te stellen dat zijn stemgeluid bovengemiddeld aantrekkelijk klinkt. Donker, zangerig en hees. In de verte hoorde ik mijn op hol geslagen hormonen zachtjes in hun handjes klappen. (Noot voor de redactie: Ik heb ‘schaamlipjes’ maar vervangen door ‘hormonen’… Mijn moeder leest mee)
Het allerbelangrijkst: het was niet de stem van A, halleluja!
Na drie woorden was de ongemakkelijkheid voorbij en babbelden we erop los. We bleven praten, alsof we oude vrienden waren. Koetjes en kalfjes, heerlijk onbenullig. Ik besloot het hem te vragen.
‘Hoe zie je er eigenlijk uit, Gaabjèrrrrr?’
‘Waarom wil je dat weten? Vind je dat zo belangrijk?’
Fijn, nu denkt hij dat ik de vrouwelijke Shallow Hal ben.
‘Nee dat niet,’ probeerde ik de situatie te redden, ‘maar ik ben nieuwsgierig.’ En met mij de helft van mijn Facebook-volgers, wilde ik uitschreeuwen maar deed het niet. Javier weet namelijk niet dat jullie meelezen, dus stt, niet verder vertellen, hè?
‘Waarom kom je niet een weekend hierheen? Kun je me in levende lijve zien.’
Het gebeurt niet vaak, maar ik wist even niet wat ik moest zeggen.
Erheen? Naar Mallorca om Javier te zien? Samen slenteren over de Passeig Marítim van Palma. Hem in zijn ogen kijken en kunnen aanraken. Gaat dit niet een beetje te snel?
‘Vale’ hoorde ik mezelf zeggen. Mocht je geen Spaans spreken… DAT BETEKENT OKEE!
Ik ga erheen. Sterker nog, ik heb zojuist een ticket geboekt: Get ready Elephant Man, ik kom op safari!

Wordt vervolgd…

Mallorca, Een man op Mallorca, Wendy Louise

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s