Hoofdstuk 4 – Donker hart, donkere wolken

Mallorca, Wendy Louise, Mallorca blogDe map is gearriveerd! Ik stond op het punt naar een meeting te gaan, opende de deur en daar was de DHL meneer. Die meeting heb ik verprutst, dat snap je wel… Op mijn posttafeltje thuis lag een pakketje dat van de handen van een man op Mallorca naar mijn handen zou gaan. Spoedig zouden mijn vingers zijn vingerafdrukken strelen. Javier. Gaabjèrrrr…

Zodra ik thuiskwam, maakte ik het pakketje heel voorzichtig open. Als je niet beter wist, zou je denken dat ik een doosMallorca, Mallorca blog, Wendy Louise porseleinen servies uitpakte. Nog steeds hield ik me niet bezig met de daadwerkelijke inhoud van de map. Ik barstte bijna uit elkaar van nieuwsgierigheid: Zou Javier er een briefje van zichzelf bij hebben gedaan?
Maar zodra ik de eerste foto zag, was ik terug op Lanzarote. Mijn hart bonsde in mijn keel bij het zien van al die brieven. Hoeveel brieven kun je schrijven? Waar gingen die brieven in Godsnaam over? Terwijl ik er een opende, kwam alles weer terug.

Ik leerde A kennen op het moment dat hij als ober in dienst kwam bij het hotel op Lanzarote waar ik in het animatieteam werkte. Het was geen liefde op het eerste gezicht, we werden eerst goede vrienden. Pas toen sloeg de vonk over. Maar terwijl ik me totaal overgaf aan deze liefde, was A continu bezig zich ertegen te verzetten. Van probleem puber, via rebelse tiener, was A uitgegroeid tot een verbitterd mens. De hele wereld was een broedplaats van mensen die het op hem hadden voorzien. Onder leiding van de tiran die hij ‘papa’ noemde, keerden ze zich allemaal tegen hem. Vandaar dat hij moeilijk kon geloven dat er nu iemand van hem hield. Dat er iemand op deze aardbol liep die haar leven voor hem zou geven. Maar langzamerhand kreeg ook A vertrouwen in wat wij samen hadden en beleefden we een mooie romance op Lanzarote. Samen kleurden wij het zwarte eiland vuurrood.

Mallorca, Mallorca blog, Wendy LouiseOmdat ik een betere baan op Mallorca kreeg aangeboden, besloten we te verhuizen. Gedurende de overbruggingsperiode, ging ik naar Nederland en zou hij zijn contract op Lanzarote uitwerken. Op een koude avond in maart, werden we herenigd op het vliegveld van Palma. Vier lange maanden waren we gescheiden geweest, een periode waarin ik dus een heel boekwerk aan brieven schreef. Ik pakte er een en begon te lezen. Het gevoel dat me bekroop bezorgde me kippenvel. Snel stopte ik alle brieven terug in de map, dat plekje in mijn herinneringen hoef ik niet meer te bezoeken. Veel liever wilde ik de begeleidende kaart van Javier lezen. Bijna in paniek woelde ik door de rest van de documenten. Kaarten van Duitse gasten van het hotel waar ik werkte, een oud ziektekostenverzekeringspasje, reclame van de garage waar we onze auto kochten en een kerstkaart van A’s moeder aan hem. Wat een lul, zelfs de kerstkaart van zijn moeder liet ie met zijn verslaafde kop achter. Dat hij mijn brieven vergat, deed me nog steeds verrassend weinig maar zijn eigen moeder?
Jarenlang vervloekte ik hem. De laatste man waar ik écht verliefd op was. ‘Had ik hem maar nooit ontmoet, dan was ik nu misschien wel gelukkig getrouwd en had ik die kindjes waar ik zo vaak van droomde.’ Maar op dit moment deed het er niet toe. Er knaagde iets zóveel belangrijkers aan mij. Een man op Mallorca deed er toch wel een briefje van zichzelf bij?

Nada. Javier stopte niets van zichzelf in het pakket. Nadat ik me daarvan verzekerde, propte ik alles terug in de map en smeet het onding in een kastje op zolder. Voer voor een regenachtige winteravond… in 2055 ofzo. Vervolgens stuurde ik Javier een korte e-mail waarin ik hem op zakelijke toon meedeelde dat zijn pakketje was gearriveerd en ik hem daar zeer erkentelijk voor was. Wat jij kan, kan ik ook. Maar dan beter.
Gedurende de dagen die volgden checkte ik nóg vaker mijn e-mail. De zomer maakte plaats voor herfstachtige dagen vol regen en onweer, Moeder Natuur stelde zich solidair op. Mijn gemoedstoestand veranderde van humeurig in strontchagrijnig, terwijl de regen met liters per seconde naar beneden kletterde. Zou ik Javier nog een e-mail sturen? Hem gewoon zeggen dat ik contact met hem wil houden. Dat die ouwe meuk me eigenlijk geen bal interesseert maar hij des temeer? Zeg, ik ben toch geen twintiger meer die achter de eerste de beste Spanjolo aan rent?!

Tot hier was ik afgelopen vrijdag gekomen. Het volgende hoofdstuk, klaar om gepubliceerd te worden. Weer helemaal genoeg van het mannelijke volk en veilig comfortabel in mijn eeuwige-vrijgezel-ei. Terwijl ik de foto aan het inscannen was, zag ik dat er een e-mail binnenkwam. Argeloos klikte ik mijn Outlookscherm aan en daar was ie… Het bericht van Javier! Gaabjèrrrr.
‘Lieve Wendy, Ik heb lang getwijfeld of ik je nog zou schrijven. Ik bedoel, we kennen elkaar totaal niet. Ik denk dat ik jou ken, door de brieven die je in een ander leven schreef. De manier waarop jij van iemand hield, zo is van mij nog nooit gehouden. Maar ik weet dat het onrealistisch is om te denken dat zoiets voor ons mogelijk zou zijn. Dus besloot ik geen contact meer met je te zoeken. Maar ik kan het niet, ik wil je beter leren kennen. Of beter gezegd, ik wil jóu leren kennen. De vrouw die je uiteindelijk bent geworden. Zeg het me alsjeblieft eerlijk als jij hier totaal niet op zit te wachten. Ik zal dan jouw wens respecteren en je met rust laten. Veel liefs, Javier.’
Nadat ik de laatste letter van zijn bericht las, klonk er een luide donderknal. Moeder Natuur zat er echter compleet naast dit keer. In mijn hart was zojuist een hittegolf losgebarsten.

Wordt vervolgd…

Advertenties

Een gedachte over “Hoofdstuk 4 – Donker hart, donkere wolken

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s