Hoofdstuk 3 – Wie vergat de map?

FotoNadat ik een man op Mallorca antwoordde dat ik de Wendy ben die hij zoekt, hoorde ik drie dagen niets van hem. Hij had contact met mij gezocht via een fake Facebook account; vreemde naam, geen profielfoto en geen vrienden, overduidelijk. In mijn bericht gaf ik hem een e-mailadres om contact te houden. Nooit eerder checkte ik zo vaak mijn e-mail…

Ondertussen fantaseerde ik over de echte naam van een man op Mallorca. Hoe zou hij heteH1n? Hoe klinkt zijn stem? Is hij een Antonio? Zoals Banderas? Of toch meer een Enrique, als in Iglesias? Zou hij het Spaanse temperament hebben van Benicio del Toro of, Godverbied, lijkt hij misschien op Alejandro Sanz? Urenlang lag ik wakker. Die brieven en foto’s? Daar hield ik me totaal niet mee bezig, ik wilde meer weten over hem.

Zijn e-mail kwam, op wat toch nog een onverwacht moment bleek. In mijn achterhoofd was ik me al aan het voorbereiden op een slechte grap, ik bereidde me mentaal voor het op feit dat ik niets meer zou horen. Mijn hart sloeg een slag over toen ik de e-mail van een onbekende afzender opende en zag dat het van hem was.
De brieven die hij had gevonden waren gericht aan A, een van de twee jongemannen aan wie hij eind jaren negentig zijn appartement in Palma verhuurde. Van de een op de andere dag waren zij vertrokken, hem achterlatend met een uitgewoond appartement en een huurschuld van een paar maanden. Hij stelde me voor de tweede keer de vraag of hij alles aan mij zou opsturen of dat ik liever wilde dat hij alles vernietigde. ‘Wat voor vreselijks heb ik toch geschreven?’ vroeg ik mezelf af. Waarom dacht een man op Mallorca dat ik beter af was als ik dit allemaal niet meer onder ogen zou krijgen?

Diezelfde avond stuurde ik hem een e-mail terug waarin ik hem vroeg alles op te sturen naar Purmerend. Nieuwsgierig naar de inhoud van de map? Uiteraard. Maar ik wilde vooral niet dat óns contact zou ophouden.
Ik gaf hem en passant het adres van A. Sinds kort was de kakkerlak weer eens tussen de tegels vandaan gekropen en ik weet precies waar op Mallorca hij nu woont. ‘Ga je geld halen!’ benadrukte ik. Uiteindelijk waren we beiden het slachtoffer van A’s drugsgebruik. Ik gaf A geld om de huur van zijn appartement te betalen, waarvan hij vervolgens drugs kocht en zo huurschuld opbouwde bij een man op Mallorca.

De volgende dag had ik alweer bericht terug. ‘Hola Wendy’ was vervangen door ‘Lieve Wendy’ en afsluiten deed hij met ‘veel liefs’ in plaats van ‘hartelijke groet’. Hij vertelde me dat hij inmiddels professor is. Zijn dagen brengt hij door op de universiteit van Palma, waar hij colleges geeft in psychologie. Ik barstte in lachen uit toen ik dat las. Het zal me toch niet gebeuren dat ik het onderwerp van een van zijn colleges ben? Ik bedoel, die brieven van mij zijn vast sappig voer voor zielenknijpers in spé.

Het was dus A die de map had laten slingeren. Van ieder ander vriendje had ik denk ik wel even moeten slikken, maar van hem had ik niet anders verwacht. De pijn die hij  had veroorzaakt gaf ik al lang geleden een plekje. Nachtenlang luisterde ik naar ‘Heel alleen’, mijn favoriete lied uit Les Misérables en jankte de ogen uit mijn hoofd. A heeft zijn tegoed aan tranen bij mij al lang opgebruikt.
Die nacht droomde ik weer van zilveren straten en nevelige rivieren. Naast me liep een man. Hij sloeg zijn arm om me heen en fluisterde: ‘Alles komt goed’. Op het moment dat ik hem aankeek schrok ik wakker. Vijftien jaar geleden droomde ik deze droom zo vaak. Maar het gezicht van A was nu weg. Deze nacht was de man gezichtsloos.

Het volgende bericht dat ik kreeg van een man op Mallorca was kort. Hij had het pakketje op de post gedaan. Zou ik hem willen inlichten zodra het was gearriveerd? Ik schreef hem terug dat ik dat zeker zou doen. Dat ik hem zo dankbaar was dat hij al deze moeite had genomen. Ik trok de stoute slippertjes aan (om maar in Mallorquinse sferen te blijven) en voegde eraan toe: ‘Zou je me wat meer over jezelf willen vertellen? Hoe heet je echt? Hoe ziet jouw leven eruit? Als je het me niet wilt vertellen is dat uiteraard jouw goed recht, maar ik ben nieuwsgierig naar de man achter de e-mails.’ Binnen vijf minuten stuurde hij een e-mail terug. ‘Ik heet Javier. Echt waar. Ik schrijf je snel meer.’ Afsluiten deed hij dit keer met: ‘X’.Javier

Javier. Hij is een Javier. Spreek uit: Gaabjèr. Als in Bardem… ik doe het ervoor.
Alhoewel, met een innerlijk als dat van hem, mag deze man op Mallorca er van mij uitzien als Mister Bean.

Wordt vervolgd…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s