Hoofdstuk 2 – Het waarom

FotoDe vorige tekst plaatste ik ’s avonds op 21 augustus op mijn Facebookpagina. Die ochtend had ik het bericht van een mysterieuze man op Mallorca ontvangen. De hele dag kon ik hem niet uit mijn hoofd zetten en o ja, uiteraard dacht ik ook aan de ‘documenten’ die hij gevonden had. Al boeide die me heel eerlijk gezegd niet zo. Ik bedoel… hoe hoog was het ‘Message in a bottle’-gehalte van deze gebeurtenis?!

Nadat ik het bericht op Facebook plaatste, ontplofte mijn inbox. Eerst kwamen de berichtjes van bekenden. Zij weten dat ik mijn blogs nogal eens aandik, gewoon om het geheel wat op te spicen, en vroegen mij of dit het begin van een nieuw boek was. ‘Hoe verzin je het weer!’, schreef mijn tante Irene.
Had ik het maar verzonnen. Dan was ik lekker gaan slapen, heel content met mezelf om die overspoelde mailbox en dromend van mijn make-believe-Man-op-Mallorca.

Niets was echter minder waar. Een man op Mallorca bestaat. Eind jaren negentig vond hij een map, met daarin foto’s van een jonge vrouw. In de map zag hij ook brieven, maar de man vond dat hij niet het recht had deze te lezen. Hij bewaarde de map in een schuur achter zijn huis, voor als de eigenaar hem zou komen ophalen.
Maar die eigenaar kwam niet.
Een man op Mallorca vergat de map. Al die jaren lag de map met mijn schrijfsels en de foto’s van een vrolijk lachende, jonge vrouw ergens in een donkere schuur.

Het voorjaar van 2015 brak aan en een man op Mallorca vond het tijd om zijn schuur eens op te ruimen. Tussen de oude kapotte tuinstoelen, een luchtbed vol gaten en zelfs een dode veldmuis, vond hij een map. De vergeten map.
’s Avonds stak hij zijn open haard aan, het was een fris voorjaar op het eiland, schonk zichzelf een glas wijn in en opende de map. Daar was ze weer, dat vrolijke vrouwtje. Lachend, geen wolkje aan de hemel. Hij opende de eerste brief. Wat hij las was zo in strijd met wat hij op de foto’s zag. Verdriet, angst en pijn. Een onmogelijke liefde.
Hij besloot geen brieven meer te openen, terwijl zijn oog op een officieel document viel. Daar las hij de naam van de vrouw, haar complete naam. Het was een gokje waard, tegenwoordig vond je iedereen. Het enige dat hij hoefde te doen was haar naam intikken op Google.

Nadat ik, in hetzelfde Facebookbericht, duidelijk maakte dat ik dit verhaal niet verzon. Dat dit über-romantische gebeuren zich realtime in mijn leven afspeelde, volgde een tweede inbox-explosie. Ik móest mijn lezers op de hoogte houden. ‘Hou nou maar op met het schrijven van die boeken die nooit uitgegeven worden’, schreef een fan van het eerste uur (en ja, ik moest er hard om lachen, ze heeft gelijk), ‘schrijf hierover! Wij willen dit met je meebeleven Wen!’

Die nacht lag ik helemaal niet content met mezelf in bed. Ik was klaarwakker en zocht naar een manier om te ontspannen. Dus begon ik te schrijven.
Dat is wat ik doe.
Schrijven.
Als ik blij ben, als ik verdrietig ben, als ik niet kan slapen en wanneer ik doodmoe ben.
Ik kan niet anders, ik MOET schrijven.
Het is als ademhalen. Je doet het gewoon.
Waarschijnlijk zal dat het moment zijn dat ik stop met schrijven… het moment dat ik ophoud met ademhalen.

Ik heb geen idee wanneer dit verhaal ten einde zal zijn. Zelfs ik weet niet wat er gaat gebeuren. Wat ik wel weet is dat ik inmiddels drie mails heb ontvangen van een man op Mallorca.
De eerst mail sloot hij af met ‘Met vriendelijke groet’.
De tweede mail eindigde met ‘Een kus’.
Gisteren besloot hij zijn mail met ‘Veel liefs’.
En ik schrijf. Voor jullie. Maar vooral voor mezelf.
Zoals ik al mijn hele leven doe. Getuige de map. De vergeten map.
Welke lul heeft die map eigenlijk laten slingeren?

Waarom

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s