Yoga: Wendy’s wanhopige zoektocht naar ontspanning

Yoga‘Volg eens een Yoga lesje’. Hoe vaak ik deze zin al heb moeten aanhoren. Ja, ik ben een stresskip. Nee, ik kan niet gemakkelijk loslaten en ja, ik kan urenlang, wat zeg ik, dagenlang piekeren over hetzelfde ieniemienie probleempje. Sporten doe ik genoeg; cardio fitness, Flamenco dansen en op z’n tijd een fijne seks-sessie. Maar klaarblijkelijk ontspan ik daar dus niet van. Yoga, dat zou de oplossing zijn!

Twee keer eerder volgde ik een proeflesje. De eerste was ongeveer tien jaar geleden. Samen met mijn moedervriendin stapte ik vol goede moed het plaatselijke buurthuis binnen. Een penetrante wierooklucht kwam me tegemoet. Daar hou ik van, echt. So far so good. Maar eenmaal ‘bezig’ met de les staken de irritaties de kop op. Hoezo ontspannend? Ik raakte hier vreselijk opgefokt van! Naast me lag een oma van tachtig zich in onmogelijk posities te wurmen waarbij ik haar botten letterlijk hoorde kraken. Als de dood dat ik die arme bejaarde straks in stukken bij elkaar moest vegen, steeg mijn hartslag met de seconde. Tijdens de meditatie-break raakte een van de aanwezige heren zo relaxed dat hij in slaap viel en vreselijk begon te snurken. Maak je hoofd leeg, aight. Toen bovendien de rammelende oma een keihard schetenconcert inzette, kregen mijn lachspieren het serieus te verduren. Een paar tellen later tevens mijn reukorgaan…

Ongeveer een half jaar geleden deed ik een nieuwe poging. Een combinatie tussen Yoga en moderne dans. Super ontspannend, beloofde de flyer. De combinatie van blote voeten op een plastic vloer terwijl de verwarming op standje Sahara loeide, bezorgde mij echter mega zweetvoeten. Terwijl mijn mede-Yogi’s, armen wild zwaaiend naar de zon (lees: het muizige plafond), prachtige zen-moves maakten, gleed ik van de split in de spagaat en weer terug, ondertussen als een gek met mijn handen over de vloer vegend in een poging de ranzige zweetsporen die mijn voeten achterlieten te verwijderen.

Afgelopen weekend hoopte ik op driemaal scheepsrecht. Vol goede moed trok ik naar het YogaFest Amsterdam. Hier zou ik vast een passende les vinden. Het werd Kundalini Yoga. Daarnet googlede ik ‘Kundalini’ en het eerste dat ik las was ‘vibrate the cosmos’. Had ik dat maar eerder gedaan… Hardcore Yogi’s die de ene na de andere ingewikkelde mantra chantten, terwijl zoetgevooisde klanken van de Bollywood Top 40 de ruimte vulden en de YogaJuf kreten als ‘span je geslachtsorganen’ uitkraamde. Aan het eind moesten we elkaar ‘healen’, wat het ‘sekte-gevoel’ tot een (hoe toepasselijk) hoogtepunt deed stijgen. Het wachten was alleen nog op het uitdelen van het drankje waarmee we, met een totaal ontspannen anus, simultaan zelfmoord zouden plegen. Overbodig te vermelden dat ook deze sessie mij niet de beloofde en o zo benodigde ontspanning bracht.

Vandaag sprak ik een nieuwe collega.
Zij: ‘Wat heb je gedaan van het weekend?’
Ik: ‘Ik was naar het YogaFest.’
Zij: ‘Oh. Die Yogi’s zijn altijd zo slank hè?’
Ik: ‘Ja. En ze zien er zo jong uit!’
Zij: (terwijl ze me van boven naar beneden bekeek) ‘Jij doet zeker nog niet zo lang aan Yoga?’
Nadat ik me eerst vreselijk opwond over deze botte opmerking, daalde er opeens een heerlijke rust over me heen. Mijn kwartje viel, ik ben gewoonweg niet gebouwd voor Yoga.
Als ik mijn nieuwe collega moet geloven, kan ik me beter opgeven voor een proeflesje… Sumoworstelen?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s