Een dieet-blog, de eerste, de enige. Beloofd.

spiceOoit schreeuwde ik van de daken dat ik nooit, maar dan ook echt nooit, over afvallen zou schrijven. Zo makkelijk scoren, altijd herkenbaar. Bovendien haalt niemand het bij de verhalen van Bridget Jones en haar eeuwige afvalstrijd. Die verhalen zijn té hilarisch, aan Helen Fielding kan ik niet tippen. Dus zou ik het nooit doen. Dildo’s, naaktheid, de dood, diarree, geen onderwerp bleek heilig, maar aan afvallen waag ik me niet. Tot ik van de week een foto van tien jaar geleden naast een foto van vorige week legde. Kon ik tien jaar geleden met gemak het tweelingzusje van Sporty Spice zijn, heden ten dage heb ik meer weg van banketbakkersspijs.

Dus kan ik er niet meer onderuit. Het is zover, ik ben op dieet. En dit keer serieus. Mijn levensstijl aanpassen. Sporten, gezond eten en minder, veel minder, wijn drinken.
Sporten vind ik leuk, dus dat is geen probleem. Het wijntje zou een groter probleem worden. Dacht ik… Ik ben nu twee weken bezig en ik mis het niet eens. Echt waar! Ok, ik sprokkel wel een beetje (dat vermoedden jullie vast al). Maandag tot en met donderdag drink ik geen wijn. Denk nou niet dat ik op vrijdag, zaterdag en zondag aan een wijninfuus lig, maar ik neem er op die dagen wel een…
of twee…
flessen.
Enfin, de wijn mis ik niet.

Nee, dan het eten. Ik lust werkelijk alles! Zout, zoet, gezond en vreselijk ongezond.
Nothing tastes as good as skinny feels, luidt echter de spreuk op het startscherm van mijn telefoon en de ijskast heb ik behangen met foto’s uit mijn Sporty Spice periode. Dus ook dit klusje zal ik klaren.
Tot je je beseft dat lijnen wanneer je leeft in de omgeving van Amsterdam, met louter Amsterdammers om je heen, de ultieme beproeving belichaamt.
Een irritante politieagent is een pannenkoek, als je suf voor je uitkijkt heb je een poffertjesporem en de man met liefdesverdriet wordt gekscherend een zacht gekookt ei genoemd. Die vriendin die opeens netjes wil praten en in plaats van ‘shit’ nu iedere drie seconden chips roept kan ik inmiddels wel wurgen. En normaal gesproken ben ik niet vies van een beetje flirten, maar toen laatst een paar bouwvakkers ‘Hee lekker kippetje’ naar me riepen, wilde ik ze met alle liefde de ogen uitp(r)ikken.

Ik hoor het inmiddels overal. ‘Wat een droplul die kerel! ‘Kan je niet uitkijken gehaktbal?’ ‘Nou, die taartenschep heeft het hoog in d’r bol’. Het lijkt wel of het mijn hersenen op scherp stelt, dat constante hongergevoel. Het absolute toppunt werd bereikt toen ik van de week met een vriendin de trein instapte en zij verzuchtte: ‘Gat, wat ruikt het toch muf(f)in die trein.’
‘Maar waarom ben je aan de lijn meissie, je ziet er toch hartstikke goed uit,’ sprak mijn vader gisteren. Vervolgens probeerde ik hem uit te leggen dat ik die betere versie van mezelf, die zich ‘daaronder’ bevindt, weer terug wil vinden. ‘Dat slaat nou echt als een lul op een roomsoes!’ riep mijn vader uit.
I rest my case.

Advertenties

Een gedachte over “Een dieet-blog, de eerste, de enige. Beloofd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s