Travelling light

BessieHet beste begin van een nieuw jaar betekent voor mij vakantie. Afgezien van een week in bed met Brad Pitt, bestaat er toch geen betere manier om een jaar te beginnen? Zo vertrok ik dit jaar op 2 januari richting de Kaapverdische Eilanden. Gemiddelde temperatuur van 28 graden, ik zeg Happy New Year.

Maar dat vliegen, ik kan er niet aan wennen. Zes uur lang opeen gepropt met vreemden die opeens allemaal je nieuwe BFF willen zijn. Zodra de lampjes ‘riemen vast’ worden gedoofd, springt de hele meute op om iets heel dringends (wat is dat toch altijd?) uit de handbagage te pakken en vormt zich een rij voor het toilet die gedurende de vlucht niet meer verdwijnt.
Speaking about handbagage, wat men allemaal met zich meesleept. Dit keer zat er een vrouw achter me die haar eigen hoofdkussen had meegenomen. Niet zo’n opblaasbaar aambeienkussentje of een lieflijke Cuddlebug, een heus hoofdkussen!

Als ik heel eerlijk ben is ‘travelling light’ ook niet mijn sterkste punt. Bij ieder jurkje hoort toch een bijpassend paar hakjes? Een crime vond ik het daarom toen ik laatst met Ryanair een paar dagen naar Mallorca vloog. Veertig euro heen en weer, serieus. Maar wel onder de voorwaarde dat ik niet meer dan tien kilo handbagage meenam. In een trolley met strikte afmetingen.
Na heel veel wikken, en vooral wegen, had ik exact de toegestane tien kilo ingepakt. Omdat ik ruimte over had in mijn nieuwe toffe trolley, vreesde ik dat deze niet voldeed aan de toegestane afmetingen. Maar gelukkig mocht ik mee.
En terwijl ik omaatjes omver duwde en zelfs pootje gehaakt werd tijdens de eindsprint om het beste plekje (Ome Ryan deelt namelijk geen stoelnummers uit) lag ik nog in een deuk om de manier waarop zojuist de afmetingen van mijn trolley werden gecheckt. Bij de gate stond een dame met een kartonnen doos. Paste deze doos om je trolley, was je safe en mocht je door. Zo niet, was het extra dokken en verdween de trolley-in-overtreding het laadruim in.

Naar Kaapverdië vlogen we met Arkefly, comfort class voor wat extra beenruimte (en vijf kilo extra bagage voor hakjes, maar daar ging het natuurlijk niet om). Ik zag haar al lopen in die ruimte waar ze je wéér een half uur laten wachten nadat je instapkaart is afgescheurd: Bessie Turfs tweelingzus. En ja hoor, natuurlijk zat ze naast mij! Zes uur lang naast een gevaarte van vet in de not-so-comfort class. Begrijp me niet verkeerd, ik heb ook geen maatje 36. Maar om je nou zo vol te vreten dat je niet meer in een vliegtuigstoel past, gaat toch wel erg ver. Omdat haar dijbeen zeker twintig centimeter onder de leuning die ons van elkaar scheidde door bulkte, schoof ik maar zover mogelijk richting gangpad.

‘Wat heb jij een blauwe plekken op je linker arm en been!’ merkte Kim de volgende dag op, nadat ik me neervlijde op het Kaapverdisch strandbedje. Omdat ik tijdens de vlucht zo dicht mogelijk naar het gangpad was geschoven, had ik minstens tien keer een oplawaai gekregen van die duty free- en drankkarren. ‘Schuld van die dikke Trien dus,’ verzuchtte Kim, ‘tja, wat doe je eraan?’
‘Simpel,’ verkondigde Don Ron met een stalen gezicht, ‘vóór het instappen een kartonnen doos over iedereen heen schuiven. Pas je in die doos, pas je in een stoel. Zo niet, linea recta het laadruim in!’

Advertenties

7 gedachtes over “Travelling light

  1. Henny Walst-Postma

    Heel leuk, maar jammer genoeg de waarheid. Het is natuurlijk iets anders, maar in de bus vanuit Amsterdam Centrum, naar Noord, ging zo’n dikke tante gewoon bovenop mij zitten, jij had gelukkig nog een leuning ertussen.Ik vind trouwens, dat je fantastisch schrijft.👍👍👍👍👍👍 groeten. Henny Walst-Postma

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s