Proud to be a Klootje

KlootjeAllergisch ben ik voor ze. Types die zich superieur voelen. Laatdunkende opmerkingen, denigrerende woorden, afkeurende blikken, alles om de medemens maar te laten weten dat wij in hun ogen niets voorstellen. Waarom betekent ‘anders’ in het woordenboek van (helaas) velen nog steeds  minderwaardig?
Uiteindelijk worden we toch allemaal naakt geboren om vervolgens deze wereld in ons beste kloffie te verlaten?

Ooit datete ik de chef-kok van een Michelin restaurant. Een hele normale jongen, met twee hardwerkende ouders, het gezin Modaal. Junior Modaal kon echter heel lekker koken en sleepte de felbegeerde ster in de wacht. Toen ik hem vertelde dat ik het vreemd vond dat het restaurant waar hij werkte op zondag gesloten was en hij mij daarop vroeg waarom, gaf ik aan dat ‘zondag toch dé dag was om uit eten te gaan’. ‘Pf, voor klootjesvolk’, sprak hij neerbuigend.
De zin dat mijn moeder zich uitslooft om een uitgebreide maaltijd op tafel te toveren en zij en mijn pa, als het echt feest is, ons mee uit eten nemen op zondag, spoog ik vervolgens bijna in zijn gezicht. Hey, what can I say? I’m proud to be a ‘klootje’!
Een jaar later, de Michelin ster was inmiddels van de gevel van het betreffende restaurant verdwenen en de deuren stonden op zondag weer wagenwijd open, liep ik met mijn nieuwe vlam een plaatselijk restaurant binnen. Daar zat hij, Klootje Modaal, met zijn klootjesouders! Aan de biefstuk pepersaus op een zondagavond. Ik hoefde niets te zeggen, mijn blik was genoeg om hem tot aan zijn kruin rood te laten kleuren.

Zij die doen alsof ze verheven zijn boven de rest, maar in feite net zo laag (of hoog, het is maar hoe je het bekijkt) op de maatschappelijke ladder staan, zijn eigenlijk nog het ergst. Hoe verschrikkelijk is het om je te schamen voor je afkomst? Ben jij, omdat je afgestudeerd bent aan de universiteit van de blabla, beter dan je vader de groenteboer en je moeder de huisvrouw?
Of stigmatiseer ik nu zelf?
Druk ik nu (ongewild) alle studenten met een eenvoudige afkomst keihard in een hokje?
Nadenkend over die stelling en dus twijfelend over het wel of niet publiceren van deze column, bevond ik mij laatst in een groot gezelschap. Een van de aanwezige heren kwam van het toilet en mijn oog viel op zijn vest. Let wel, een gebreid, wollen vest.
‘Joh, je vest is scheef geknoopt’, zei ik tegen hem, met mijn hoofd knikkend in de richting van de onderkant van het vest.
En toen zag ik het! Het kledingstuk was niet scheef geknoopt, hij had zijn onderste knoopje open gelaten. Je kent ze wel, de afgestudeerde juppen; onderste knoopje van je gilet open laten, zodat de hele wereld kan zien dat je afgestudeerd bent.
‘O laat maar,’ verkondigde ik snel, ‘je hebt natuurlijk gestudeerd.’ Na een blik op de trotse uitdrukking op zijn gezicht, kon ik het niet laten toe te voegen: ‘Gelukkig dat je dat knoopje open hebt gelaten, weet ik toch dat je niet zo dom bent als je eruit ziet.’

Dus ja, mea culpa, ik schuif alle ballen over een kam. Allergisch ben ik voor ze, die types die zich superieur voelen. En stiekem vraag ik me af… moet ik ook ‘iets’ doen om de buitenwereld kenbaar te maken dat ik ‘slechts’ een MBO diploma op zak heb?
Gulp voortaan maar open laten?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s