(on)Eerlijk duurt het langst

Pinokkio‘Een collega stonk vandaag toch naar zweet!’
‘Gatver! Wat heb je gedaan?’
‘Nou gewoon, er iets van gezegd…’

Met open mond van verbazing keek ik vriendin J aan. Respect, knap, stoer, moedig, waren termen die door mijn hoofd schoten. Ze had de deo bus uit haar tas gepakt, voor de aardigheid ook een kopje thee meegenomen, ademde diep de laatste frisse lucht in, betrad het kantoor van de klotsende collega en sprak de subtiele woorden: ‘Euhm, ik rook je net een beetje.’
‘Een beetje’ was de understatement van het jaar. Volgens J vielen mensen bedwelmd uit hun stoeltje wanneer meurend Miepje voorbij liep, maar om dat nou te zeggen…
Tegen alle (lees: mijn) verwachtingen in, was J’s collega blij met haar opmerking, pakte dankbaar de deo aan, duwde de bus onder haar trui en begon rijkelijk te sprayen.

Verrekte stoer van J. Ik zou, uit angst iemand te beledigen, dit dus echt niet durven.
‘Nee, dan laat je iemand stinkend in het rond lopen.’ Was haar reactie. ‘Dat dóe je toch niet!’
Ik dus wel.
Maakt me dat een schijnheil? Ben ik daardoor meer geliefd? Of juist minder?
Wanneer ik iemand spreek en zie dat er een snotje in zijn neus zit, moet ik dan direct roepen: ‘O, o, een beer in de grot’.
Of als de haren op de benen van die andere vriendin weer eens door haar panty steken? Moet ik haar dan vertellen dat een mohair maillot zóó jaren zeventig is?
Had ik vroeger eerlijk tegen dat jeugdvriendinnetje moeten zijn op het moment dat ze mij vroeg of ze een dikke kont had in die nieuwe spijkerbroek? Een broek waar ze een half jaar, EEN HALF JAAR, voor had gespaard. Had ik in plaats van een zacht ‘nee hoor’, moeten zeggen ‘Ja, je kont lijkt wel een driepersoonspoef, trek uit dat ding!’
Is het belangrijk om altijd de waarheid te spreken of mag een klein leugentje of minuutje van zwijgen best? Duurt oneerlijk echt niet het langst?

Volgens J zou ik me beter voelen als ik gewoon eens eerlijk zou antwoorden op vragen van deze strekking. En ik geloof haar, ik bedoel, hoe kan ik haar niet geloven? Het mens vertelt iemand dat rotte eieren beter ruiken dan de gierputten onder haar arm en wordt ervoor bedankt.
‘Nadat ze me die bus deo teruggaf, heb ik er wel even flink op staan boenen hoor Wen. Die hele bus verdween onder die ranzig ruikende trui van haar!’
En in een keer was het weer gedaan met mijn goede voornemens. Als zelfs J het niet kan laten, waarom zou ik het dan überhaupt proberen?
Dus je bent gewaarschuwd… Wil je weten of je dik lijkt in die nieuwe outfit? Voel je na het eten van een salade een half pak Iglo tussen je tanden hangen en wil je weten of er iets groens tussen je voortanden zit?
Vraag het niet aan mij, ik ben een allemansvriend… en heel oneerlijk.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s