Foutje, bedankt.

FoutjeWaar gewerkt wordt, worden fouten gemaakt. Zo’n lekkere dooddoener waar klungels zich mooi achter kunnen verschuilen, dacht ik vroeger. Tot ik mijn eerste foutje maakte…


Ik werkte alweer een tijdje in de receptie van een hotel in Purmerend. Omdat ik zo’n beetje de enige receptioniste zonder gezin was, had ik het ‘geluk’ bijna iedere zaterdagavond te mogen werken. Zo ook deze zaterdag. Met een humeur nog erger dan dat van Geer en Goor wanneer ze weer eens ergens ‘over de vloer’ moeten, begon ik aan mijn dienst terwijl mijn vriendinnen zich aan het plamuren waren voor een hot night on the town.
Uiteraard was het me opgevallen dat er een grote groep op de aankomstlijst stond, maar dat het een busvol overheerlijke voetballers betrof, merkte ik pas op het moment dat ze de lobby in kwamen stormen. Eat your heart out moedertjes, Wendy had ze allemaal voor zichzelf!

Nadat ze snel hun tas op de kamer hadden gegooid, gingen ze richting Amsterdam. Een voor een kwamen ze aan de balie om het adres van het hotel vragen. Het leek mij uiterst handig ze het visitekaartje van het hotel mee te geven. Mochten ze straks laveloos een taxi in strompelen, konden ze het kaartje eenvoudig aan de chauffeur geven.
‘Wendy, you’re the best!’, riepen ze uit en ik kreeg de ene knipoog na de andere.
Toen ik aan het einde van mijn dienst echter terugkwam uit de kleedkamer, riep de nachtportier: ‘Laat jij je maar even niet zien!’ Een hoop geschreeuw en het geluid van boze dreunen op de balie was het enige dat ik kon opmaken vanuit mijn schuilplaats. Toen het weer rustig werd, kwam de nachtportier naar achteren. ‘Je hebt ze de visitekaartjes van ons zusterhotel gegeven!’, riep hij opgewonden uit. Het zusterhotel in Friesland…

Later in mijn carrière heb ik nog zo’n giga misser begaan. Ik werkte op de export afdeling van een bedrijf dat veel zaken deed in het Midden Oosten. Voor de distributeurs van daar werd een leerzame week in Nederland georganiseerd, door -jawel- yours truly.
De eerste avond zouden we eenvoudig gaan dineren in Purmerend. Mijn chef wilde persé bij een bepaald restaurant op de Koemarkt eten. ‘Weet je het zeker?’, vroeg ik hem nog. ‘Ik vind dat niet zo’n geweldige tent hoor.’ Mijn mening deed er niet toe, dus zat ik die avond met een stuk of tien Arabieren in het bewuste restaurant. Een restaurant dat houdt van spelen met de menukaart en deze week was de erotische menukaart aan de beurt.
‘Do you have a halal screaming orgasme?’, hoorde ik de eerste distributeur vragen aan de ober, terwijl ik snel de kaart afspeurde en er gelukkig een vegetarian vagina op ontdekte.

Ben ik even blij dat ik tegenwoordig boeken schrijf! Uiterst veilig zit ik thuis achter mijn laptopje, geen omwegen van een kilometer of 100 en niemand die ik kan beledigen.
Ook heel erg fijn dat ik op het laatste moment nog een ‘ei’ in een ‘ij’ heb kunnen veranderen in Zomerster.
‘De enige die hengst Olé mag berijden is Rafael’ is toch een heel andere zin dan ‘De enige die hengst Olé mag bereiden is Rafael’.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s