Van het concert des levens…

babyIk word nooit moeder. Dat heb ik sinds een paar weken besloten, de kogel is door de kerk.
Mijn vaders naam zal ophouden te bestaan. Kim en ik zullen voor altijd onderaan de familie stamboom bengelen en al die menstruatie-ellende is gewoon voor noppes!

Nooit, maar dan ook nooit zou ik kinderen krijgen. Daar was ik altijd stellig van overtuigd. Waarom zou ik een kind op de wereld zetten, als er iedere seconde ergens op de wereld een kind sterft? Nee, ik zou later een kindje adopteren. Een lief klein Chinees meisje dat Lily zou heten of een stoer, klein Zuidamerikaantje dat de hele dag ‘Oye!’ zou roepen.
Tot Angel. Opeens was er een man in mijn leven die moedergevoelens bij me wakker maakte. Ik wilde niets liever dan een mixje van ons twee eruit persen. Wat zou dat heerlijk zijn…
Angel ging, helaas nam hij mijn moedergevoelens niet mee.

De jaren die volgden werden gekenmerkt door het gerammel van mijn eierstokken. Als je goed luisterde, was het gewoon te horen: ‘Tiktak tiktak’.
Grappig genoeg had ik wel vriendjes, maar werden die relaties nooit serieus. Direct ná mij stapten de heren wel in het huwelijksbootje, gingen ze samenwonen of kregen baby’s! Niet met mij, maar met de eerstvolgende.
Wat was dat toch? Was ik geen serieus materiaal? Was ik gewoon een goede opwarmer voor every-single-girl-next-door?

Een paar weken geleden heb ik dus besloten nooit moeder te worden. Ik schrijf op dit moment, mijn derde boek, Babyvriend. Er was een tijd dat ik speelde met de gedachte in mijn eentje een kindje op te gaan voeden. Ik had mijn masterplan al helemaal uitgewerkt. Deze periode van mijn leven vormt de bubbelende baarmoeder van Babyvriend. Confronterend en, zoals altijd wanneer ik een boek schrijf dat een bepaalde periode van mijn leven beslaat, zeer verhelderend.
Opeens besefte ik me dat ik over mijn kinderwens ben heen gegroeid. Of liever, ik ben er niet naar toe gegroeid. Want dat doe je in het leven. Je leert een Angel kennen, de relatie wortelt, de relatie kan niet meer kapot en dán ga je aan kinderen denken.
Uiteraard zijn er tal van andere situaties denkbaar, maar in Wendy’s wereldje had het zo moeten gaan. Noem me gek, wereldvreemd of gewoon een romanticus.

En nu is het te laat, een gepasseerd station.
Ik zal nooit moeder worden. Dat is goed, ik huil er niet om. Jaren geleden wel, maar nu niet.
Dus vind me niet zielig.
Egoïstisch, heb ik ook wel eens gehoord.
Een term die gebruikt wordt als je zegt dat je geen kinderen zal krijgen, egoïstisch.

Verdrietig word ik niet meer van de gedachte kinderloos te blijven.
Maar als ik aan mijn ouders denk, brandt er wel een traantje.
Zij zouden zulke leuke grootouders zijn, maar worden nooit opa en oma…

Dus toe maar, noem mij maar egoïstisch.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s