De behoeften van een dertiger

handenWanneer een moderne, single chick van uche-uche-en-dertig haar blog kopt met ‘de behoeften van een dertiger’ zitten jullie natuurlijk alweer op het puntje van je stoel. Yeah, weer eens een blog over Tarzans en lekkere kerels, ik hoor het jullie denken. Helaas, over die behoeften ga ik het niet hebben dit keer (maar binnenkort vast wel weer eens hoor).


Ik wil het hebben over die behoeften die je zomaar ineens bekruipen, van die rare gevoelens waardoor je wel eens heel raar zou kunnen gaan doen. Geen touw aan mijn belachelijke gebrabbel vast te knopen? Voorbeeldje: Je zit middenin een belangrijk gesprek (sollicitatie of vergadering, iets in die trant). Je krijgt een kopje koffie, neemt een slok en opeens is daar die behoefte! Een behoefte om knoerterhard een boer te laten! Je doet het niet, maar je wilt het wel…

Een aantal jaar geleden deed ik de opleiding tot aerobics instructeur bij de AALO. Ik gaf al tien jaar les, maar wilde wel eens dat papiertje op zak hebben. Dus daar stond ik ieder weekend, in een SPORTzaal te praten en te luisteren, te praten en te luisteren… Over hoe ik correct op de maat moest tellen (dûh, ik zong en danste nog eerder dan ik kon praten of lopen!), over hoe ik hardop moest tellen (na 1 komt toch gewoon 2?), kortom…nog vervelender dan de Jehova op zaterdagochtend om 8 uur voor je deur. En daar was het weer, die begeerlijke behoefte! Opeens wilde ik zo graag op mijn handen gaan staan. Gewoon tussen al dat saaie gezwets door, mijn handen op de grond en hupsakee, de beentjes in de lucht. Ik deed het niet, maar ik wilde het wel…

Vind je me nog steeds een gek mens? Herken je je echt niet in deze twee voorbeelden?
Ik doe nog een poging.
Je zit met een groep vriendinnen in een restaurant. Lekkere grote groep, iedereen kon zomaar. Van de gescheiden moeders waren de kids het weekend bij hun vader, van de vrijgezelle vriendinnetjes had niemand een verjaardag, blinddate of een SOA en van de samenwonende exemplaren hadden alle mannen net een voetbal-, pingpong- of zuipenindekroeg toernooi.
Dus je zit daar, tussen al die leuke, kletsende kanjers van meiden aan een lange tafel en ineens… bambambam de behoefte!! Opeens herinner je je die scene uit My best friend’s wedding: The moment I wake up, before I put on my make up… Je wilt zingen, de eerste regel…  je vriendin naast je tunet in bij de tweede regel en voor je het weet zingt het hele restaurant! Je voelt het euforische gevoel al in je buik, zal ik het doen… Je wilt het wel, maar je doet het niet…

En nu twijfel ik dus, zal ik deze blog plaatsen of niet? Straks staat er een busje met twee bewakers en een dwangbuis voor mijn deur… Maar ik voel de behoefte.
De behoefte om  deze gevoelens  met jullie te delen… Zal ik het doen?
Ik wil het wel…
En ik doe het ook!

Nog steeds geen idee wat er zich afspeelt in mijn blubberige brein?
Klik hier, see it for yourself en geniet!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s